As botifarras


A política non é o máis importante da vida. É unha certeza que repite o meu amigo Paco Mariló. E máis nestes días de catalá campaña electoral. Está preocupado. Viviu en La Seu d’Urgell e sente nostalxia de Cataluña. Gustáballe todo o que comía entre Andorra, onde traballaba de peixeiro, e Barcelona: cargols, arròs amb conill, escudella, calçots e, especialmente, as botifarras. «Manxares magníficos», di emocionado. Non pode coa nostalxia. Estamos nun bar e, cando o televisor anuncia novas catalás, levanta os brazos: «¡Silencio, señores!», berra con autoridade. E o bar cala. O Luís chamoulle a atención: «Mira, Mariló, non podes molestar aos clientes, á maioría non lles importa nada o que pasa en Cataluña». Un bar ten a súa dose de ruído e se non hai ruído, non hai bar. O Mariló pide desculpas pero ao día seguinte volve co mesmo. Non sei se facer caso de todo o que me conta, pero non podo dubidar do Mariló. O martes mesmo, contemplando o telexornal, díxome: «A ese coñecino eu». «¿A quen?», preguntei. El sinalou a un señor que aparecía, entre a multitude, cunha estelada nunha man: «¡Llibertat, Llibertat!». A melancolía conquistouno e os da cuadrilla non sabemos que facer para consolalo. Di que se seguira alí e non regresase a Verín para montar a súa empresa de electricidade, tería chegado moi alto: «alcalde de La Seu d’Urgell, polo menos». Nós dicimos que si. Non todos. O Juan Ramón pasa: «Luís, ponnos outra rolda, a ver se esperta o Mariló». Pero o viño non aplaca a nostalxia. «Bótoas moito de menos», dixo mirando os independentistas na tele. «¿O que, as manifestacións?», preguntei. Contestoume: «Non, neno, as botifarras». A política non é o máis importante da vida.

Votación
21 votos
Comentarios

As botifarras