Capítulo XXIX: Sereas

Viséximo noveno capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


O pequeno servizo á patria dos verdugos consistiu en facer aquilo que mellor se me daba. Transportar refuxiados a un punto determinado do océano. O traxecto sería curto, de Panxón a detrás das Cíes, pero tiña que facerse con precisión e celeridade. Debía durar o menor tempo posible, para evitar que un ataque aliado puidese ferir ou capturar aos pasaxeiros. De non completarse a entrega con éxito, as consecuencias serían nefastas. O Formigillo sufriría un «accidente» e a miña pobre nai acabaría os seus días nun cárcere para mulleres, campo de fame e tuberculose.

O sarxento Torres reveloume que os invitados eran un oficial alemán, director das minas de volframio de Galicia, e un aviador que chegaría á praia esa mesma madrugada.

Os viaxeiros foron puntuais, o primeiro foi o hidroavión, que acariñou a auga con pericia e sixilo a pesar da escura noite que nos cubría. Del baixaron dous homes mozos e unha parella de mediana idade. Tres minutos despois chegou un coche negro cunha familia máis nova. O home debía roldar os corenta anos. A muller, de pelo roxo e pel branca, estaba adobiada de pencas e superaba con pouco a trintena. Acompañábaos unha nena duns sete anos, copia exacta da súa nai. Levaba un precioso vestido branco que a facía parecer un anxo, unha serea secada lonxe do mar. Todos falaban alemán.

Embarcamos no Formigillo, silenciosos coma donicelas en inverno e, coa máquina á mínima, partimos cara o noso destino. Remolcamos o hidroavión ata os fondos de Monteferro. Afundímolo na boca que tantos barcos soterrou no esquecemento. Despois puxemos proa cara o Freu da Porta, e cruzamos o canal do Sur mentres pensaba en miña nai. «Volverei pronto, todo vai saír ben», díxenlle, pero estaba tan lonxe que non cumpriría a miña promesa.

Pasamos entre a illa do Faro e a de San Martiño, cos focos apagados e o motor a ralentí. Non queriamos que os destacamentos acampados, a pesar de ser amigos, desen voz de alarma. Viramos un pouco a babor, e paramos a máquina na Enseada dos Gabotos, nada máis pasar punta Galeira.

Coñecía aquel lugar, era un punto tranquilo e profundo, que permitía que un piloto hábil estabilizara un submarino sen ser detectado. A noite estaba morna e en calma, polo que non era difícil prever o que sucedería a continuación.

O cachalote de metal emerxeu de repente, nada máis detectar que a nosa máquina parara. Abarloouse a nós coma se fosemos familia, e dúas parellas de soldados atáronnos cabos a popa e a proa.

A parella de mediana idade subiu primeiro sen mediar palabra con ninguén. Axudados pola tripulación do somerxible gabearon pola torre e desapareceron no fondo dun pozo de metal. El era un home moreno, de estatura mediana, que aparentaba ser máis vello que a súa muller. Parecía nervioso e desgastado, e espertaba un senso de medo e autoridade que non volvería ver nunca en ningún lugar. Recordo que, antes de partir, pousou os ollos en min con agradecemento. A miña cara quedou conxelada. Eran os mesmos globos exorbitados do home-caveira que tantas noites me visitara. Estaban difusos e acristalados, coma os dos seus miles de vítimas, pero aínda tiñan o aspecto diabólico dos meus pesadelos.

Nada máis subir a parella soou unha sirena na embarcación. A voz do cetáceo tornárase nun queixume de alarma. Caeu a escada. A escolta da caveira apresurouse a cortar os cabos, e o submarino separouse de nós coa pretensión de somerxerse. Non tiveron tempo, un proxectil xurdiu da escuridade e rebentou a torre da balea, xusto antes de que se afundise na auga.

RESUMO

Maruxía leva ao seu fillo Dante ao pazo de Celanova. Intúe que será a última visita e quere que vello e neno se coñezan. Ambos pasan o día no xardín, coma conectados por un fío especial. Ese día o relato non avanza. O mozo e a súa nai seguen na casa de Panxón, baixo golpes e ameazas das autoridades, que amablemente solicitan un pequeno servizo á patria. Ao sábado seguinte, Maruxía recibe un sobre na súa casa, con dúas cartas, unha foto e un xustificante de transferencia bancaria ao seu favor.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

Capítulo XXIX: Sereas