Capítulo XXVII: O enterro

Viséximo sétimo capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


Despois dos meses pasaron os anos, e o neno que fun nalgún tempo esvaeu entre viaxes e tormentas. A guerra recruou, aumentou o número de refuxiados e houbo máis vítimas de naufraxios. Tamén repetín as viaxes negras ao Bernardo, pero non volvín a ver ao tripulante que me entregara o macuto. Desexaba preguntarlle o que escribira naquela carta, e a quen ía dirixida a mensaxe, pero nunca era el o que saltaba ao meu barco, nin o detectaba entre os que izaban os víveres.

Tras Normandía deixaron de chegar os refuxiados. Pasamos un ano tranquilos e, pouco a pouco, tamén o número de alemáns foi minguando. O inglés marchou no corenta e catro, pero deixou á miña nai ben protexida. «Sen medo -espetou coma despedida-, a Compañía do Cable non abandona aos seus amigos».

Segundo fun gañando idade torneime escuro e calado, calidade apreciable na loita por debaixo da superficie. Supoño que iso marcou o resto da miña existencia e me fixo tan útil a persoas tan distintas. Traballei nas porqueiras da humanidade. Corea, Vietnam, Sur América, Israel, o continente africano... Non houbo guerra no mundo na que non participara, atado ao océano e ás tormentas. Poseidón protexía a miña marca. Pero esas son outras historias, outras batallas nas que cultivei os meus pecados, eses que estou desexando comezar a purgar, se o mar me deixa.

A historia que nos centra, a que nos fixo pasar o inverno xuntos, Maruxía, a que che quero deixar antes de pasar a mellor vida é esta. E esta historia comeza na primavera do corenta e cinco. A guerra en Europa agonizaba. Os aliados pisaban terreo alemán, e a única pregunta no aire era canto tardaría o Führer en renderse ou morrer.

A miña nai e mais eu viviamos afastados daquilo. No medio da fame da posguerra, saiamos adiante coa pesca do noso barco e os pequenos aforros que xuntamos cos pagos do inglés. Non cultivabamos máis medo que unha vida eterna sen o meu pai.

Pero un día, un mal día de marzo, volveron os coches negros á porta vermella do peirao de Panxón. Golpearon nela, con autoridade e urxencia, sete homes de negro e un español con luvas de coiro. Visiblemente nervioso, o oficial castelán preguntou polo patrón do Formigillo. Bateu en min diante da miña nai, e non parou ata que considerou que as súas patadas nas costelas me describiran ben a gravidade da situación. Facía anos que non se producían este tipo de visitas, pero os veciños aínda lembraban o protocolo a aplicar. Non facer nada, non dar un chío.

Recolleron os meus restos do chan e sentáronos nunha cadeira. O sarxento Torres, nado en Guadalaxara, acusoume de traizón no máis alto grao, de axudar a fuxir no meu barco a centos de elementos subversivos, e de asasinar ao cabo Martínez, con inconsolable viúva en Valladolid, para despois botalo ao mar coma se fose un comunista.

A miña nai choraba, amarrada por tres homes. Eu contemplaba as súas bágoas esvarar nas pedras das súas meixelas, e os seus preciosos ollos perder o castaño para achegarse ao vermello. A través dos meus, inchados e sanguentos, descubrín que o sarxento, un home groso, baixo, de pelo e mostacho gris, tiña as mans cheas de cortes novos e cicatrices vellas; marcas de torturas antigas e recentes. Eu non era o primeiro en recibilos. Xa bateran noutros antes.

«Bien, señor Pereira -dixo en ton de burla-, ahora que comprendemos los términos de su acusación, espero que valore la indulgencia que le voy a ofrecer. Me será muy difícil librarlo de prisión, pero creo que usted podría evitar represalias sobre su madre con un pequeño servicio a la patria».

RESUMO

Christian, o inglés, non pode ocultar o seu bo humor, tras recibir o macuto que un tripulante do Bessel deixara no Formigillo. Para celebralo, confesa o segredo de que as festas de San Xoán estarán amenizadas pola Sinfónica de Berlín, que é presentada coma a Banda Artística de Merza. Tócanse xotas e pasodobres baixo a burlona mirada da colonia inglesa. A xente da vila reparte viño e sardiñas, e todos acaban a noite mesturados, bailando valses, que non son máis que muiñeiras lentas debuxadas á luz da lúa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos
Comentarios

Capítulo XXVII: O enterro