Capítulo XXV: «Bernardo»

Vixésimo quinto capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


Despois do afundimento do mercante e a acollida in extremis dos refuxiados en Panxón, o inglés relaxou o ritmo das saídas, polo que miña nai e mais eu pasamos un inverno relativamente tranquilo.

Os meses foron pasando, e a miña pericia coma piloto aumentou. Non era estraño que os barcos saíran cun só tripulante, pero que o máis rápido deles estivese patroneado por un rapaz tan novo era algo excepcional. Tanto foi así que a mediados da primavera recibín a esperada visita das autoridades. Chegaron, coma de costume, un domingo á noitiña. Chamaron á porta vermella cunha luva de coiro negro, seguindo o procedemento habitual. Os suaves golpes na madeira soaron a aldrabadas de bronce nun cristal enfermo. Nada máis producirse o son, puiden ver á miña nai retorcer o lombo, coma se unha treboada lle percorrera o espiñazo.

Abrimos a porta ben amodo. Catro homes uniformados entraron sen pedir permiso. Tres deles ían de verde, con gorra de rango militar. O cuarto vestía de negro, con gabardina de coiro e unhas estrañas insignias que naquel momento non fun quen de identificar.

A miña nai pechou a porta, non sen antes comprobar que alí fóra non había camioneta ningunha, só un coche negro con matrícula da Coruña. O seu fillo non morrería ese día.

Os militares mostráronse amables pero autoritarios. Solicitaban a axuda do Formigillo para unha grande operación humanitaria que se estaba a levar a cabo na bocana da ría. Recordáronnos que todas as embarcacións da comarca participaran dunha ou outra maneira, e que agora o coronel en persoa desenvolvía unha rolda de agradecementos e ampliación do número de benfeitores da nobre causa.

Non nos puidemos negar, e ao mediodía do mércores seguinte, despois de descargar unha presada de peixe do océano descoñecido, metín no Formigillo un camión completo de bidóns de aceite e víveres da máis diversa condición. O condutor entregoume un papel onde se indicaba a posición do destino e, acariñando o seu pesado mostacho, díxome en voz baixa co seu acento galego de interior: «Este vai para o Bernardo».

Atopei ao Bessel onde me dixeron as cartas, fondeado fronte ás Cíes, como a unha milla da praia de Rodas. Era un barco mediano, duns oitenta ou noventa metros de eslora, con dous mastros de carga e unha cheminea grande e gorda no centro. A pesar de ser un mercante, estaba pintado a modo militar, con eses debuxos abstractos e irregulares que ninguén entendía, pero que a min me recordaban aos reflexos da lúa no mar das noites da praia de Canido.

Abarloeime a el con coidado, coma querendo evitar que o Formigillo se impregnase das cores de guerra do seu costado. Dous tripulantes mal encarados berraron nun español rudimentario e lanzáronme unha mangueira grosa, empapada en aceite. Non ían cargar os bidóns, bombearían o fluído, envase por envase, cara as súas cubas. Iamos tardar unhas cantas horas. Un alemán saltou ao barco cun fusil e un macuto no lombo. Era moi alto e delgado, de aparencia feble pero flexible coma o bambú. Deixou a bolsa no tambuche e sen soltar o fusil foi movendo a mangueira de bidón en bidón.

Os seus compañeiros aproveitaron o tempo para descargar os víveres coas grúas. Pasaban das catro cando finalizamos o transbordo. O alemán da mangueira devolveuna ao seu barco e, dun pincho de circo, retornou á súa borda. Eu berrei e sinaleille o macuto esquecido. El apuntoume co fusil e fíxome un aceno para que calase.

Ben chegado a casa abrín o saco a escondidas. Nel había unha máquina de escribir e unha carta para a Compañía do Cable Inglés.

Resumo

Tras meses de reunións, o vello mariñeiro pregúntalle a Maruxía, a escritora novel que lle redacta as súas memorias, sobre o seu fillo. Esa é a primeira vez que pronuncia o seu nome. Ela síntese incómoda pero accede a compartir datos da súa vida persoal que de seguro o vello xa coñece polos servizos da embaixada. O ancián conmínaa a non deixar ao seu fillo na busca de si mesma, e confesa que el tería preferido morrer co seu pai a pasar unha vida preguntándose polo seu paradoiro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Capítulo XXV: «Bernardo»