Víctor F. Freixanes: «A Galicia fáltalle un proxecto político propio que canalice o seu potencial»

Xesús Fraga
xesús fraga REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

MARCOS MÍGUEZ

O escritor recupera «Unha ducia de galegos», un libro de conversas que testemuña un tempo que hoxe é historia

29 jul 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

O que hai corenta anos podía ser conxuntura hoxe é historia. En 1976 un mozo xornalista entregaba un libro de conversas que captou as inquietudes dunha Galicia que se asomaba á nova xeira democrática e, ao tempo que recuperaba unha historia silenciada, a do galeguismo, deixaba pairar unha pregunta: ¿quen somos e cara a onde queremos ir? Hoxe o seu autor ten 65 anos e neste tempo publicou literatura e xornalismo, foi profesor e editor e agora é o presidente da Real Academia Galega. Víctor F. Freixanes recupera ese libro, Unha ducia de galegos (Galaxia), para unha nova xeración e un novo tempo. Presentarase na Feira do Libro da Coruña o día 4 (20.30 horas).

-¿Como naceu este libro?

-Naceu dunha curiosidade persoal e de grupo, no entorno aquel do Burgo das Nacións, en Santiago, onde estabamos un grupo de amigos e xentes moi variadas, preocupados por Galicia e o futuro do país. Apareceran uns libros de conversas de Pániker e Baltasar Porcel e empezamos a preguntarnos, que pasa, ¿Galicia non existe? Isto que chamamos nós o galeguismo, Galicia, a nación, a lingua e a cultura, Castelao e os exiliados, ¿isto non existe? Pensei que podía facer un libro de xornalismo, no que a través dun diálogo case socrático preguntase quen somos, de onde vimos e a onde queremos ir, ordenando cronoloxicamente o relato a través de diversas figuras, do máis vello, Otero Pedrayo -a memoria do século XIX e os vellos fidalgos-, ata a xeración anterior á nosa, a do 68. Quería viaxar a través da lingua e a cultura, porque entendía que podían ser un denominador común que aglutinase rexistros diferentes: eu procuraba unha polifonía, que todo o mundo non emitise no mesmo rexistro ideolóxico ou vivencial, pero que puidesen ser representativos do que estaba pasando niso que chamamos o galeguismo, que era o que nos interesaba naquel momento.

-E agora, ¿que se acadou e que quedou polo camiño?

-Teño a sensación de que non conseguimos o soño que queríamos. Non o conseguimos. Uns, porque confundimos os desexos coas realidades, e outros, porque non soubemos facer política. Porque hai xente que confunde a política coa relixión, que cren que a política é crer o que non vemos, cando a política é unha ferramenta para ir transformando pouco a pouco a sociedade, coa sociedade ao lado, contigo, non ti a corenta quilómetros alá arriba e que ninguén sabe quen es. Hai moitas persoas, nas que nós, a nosa xeración, tiñamos moita ilusión nelas e que non foron arriba. Pero non se trata de reprochar nada, porque todos somos responsables do mesmo barco.