Eva Veiga: «Escribir pode parecer prescindible para a vida, pero para min é imprescindible»

Rodri García A CORUÑA / LA VOZ

CULTURA

Álvaro Ballesteros

Acaba de recibir o Premio da Crítica polo seu libro «Soño e vértice» e di que a sociedade «precisa da poesía»

29 abr 2017 . Actualizado a las 11:25 h.

Cando tiña catro anos a súa nai deixouna na escola unitaria de Ombre. Aquel día Dona Carmen recitou un poema. Deixouna abraiada. Cando chegou a casa, na hora do xantar, dixo que quería ser poeta. A súa nai, sorrindo, mirouna e díxolle: «Os poetas son pobres». Non lle importou e Eva Veiga (Ombre-Pontedeume, 1961) dedica a súa vida a traballar coa palabra, durante un tempo como xornalista e sempre como poeta. «É un lugar de difícil acceso/e non sei realmente o que alí acontece», escribe no poemario Soño e vértice (Espiral Maior), polo que acaba de recibir o Premio da Crítica esta muller que non recoñece máis patria que Ombre, ese val con dúas cousas fundamentais: o tren e un punto de fuga cara o mar.

-Primeiro, o clásico: ¿que supón este premio?

-A verdade é que fai ilusión ese recoñecemento porque non é algo ao que te presentas: tes un libro que está aí entre tantísimos. Este ano había moi bos libros publicados de poesía e de narrativa foi unha boa colleita. Que os críticos escolleran o meu fai ilusión por inesperado, non o esperaba en absoluto. É unha alegría e dá azos para seguir traballando un eido que esixe moito.

-¿Por qué é esixente a poesía?

-Escribir é algo que, en principio, parece prescindible para a vida. Xa fas outras cousas necesarias. Curar enfermos ou ensinar na escola ten unha recompensa case inmediata. Escribir parece algo máis prescindible. Coido que non é así. Para min escribir é imprescindible. A sociedade precisa a poesía. Cando estás facendo algo, cando queres comunicar algo, tratas de que sexa o mellor de ti, o mellor que experimentas no coñecemento, na evolución e sempre me parece pouco. Sei que teño que ir máis alá, sempre estudando, dándolle voltas, observando...