Eva Veiga: «Escribir pode parecer prescindible para a vida, pero para min é imprescindible»

Acaba de recibir o Premio da Crítica polo seu libro «Soño e vértice» e di que a sociedade «precisa da poesía»


A coruña / la voz

Cando tiña catro anos a súa nai deixouna na escola unitaria de Ombre. Aquel día Dona Carmen recitou un poema. Deixouna abraiada. Cando chegou a casa, na hora do xantar, dixo que quería ser poeta. A súa nai, sorrindo, mirouna e díxolle: «Os poetas son pobres». Non lle importou e Eva Veiga (Ombre-Pontedeume, 1961) dedica a súa vida a traballar coa palabra, durante un tempo como xornalista e sempre como poeta. «É un lugar de difícil acceso/e non sei realmente o que alí acontece», escribe no poemario Soño e vértice (Espiral Maior), polo que acaba de recibir o Premio da Crítica esta muller que non recoñece máis patria que Ombre, ese val con dúas cousas fundamentais: o tren e un punto de fuga cara o mar.

-Primeiro, o clásico: ¿que supón este premio?

-A verdade é que fai ilusión ese recoñecemento porque non é algo ao que te presentas: tes un libro que está aí entre tantísimos. Este ano había moi bos libros publicados de poesía e de narrativa foi unha boa colleita. Que os críticos escolleran o meu fai ilusión por inesperado, non o esperaba en absoluto. É unha alegría e dá azos para seguir traballando un eido que esixe moito.

-¿Por qué é esixente a poesía?

-Escribir é algo que, en principio, parece prescindible para a vida. Xa fas outras cousas necesarias. Curar enfermos ou ensinar na escola ten unha recompensa case inmediata. Escribir parece algo máis prescindible. Coido que non é así. Para min escribir é imprescindible. A sociedade precisa a poesía. Cando estás facendo algo, cando queres comunicar algo, tratas de que sexa o mellor de ti, o mellor que experimentas no coñecemento, na evolución e sempre me parece pouco. Sei que teño que ir máis alá, sempre estudando, dándolle voltas, observando...

-Como tamén di neste poemario premiado, a poesía ¿é un lugar de difícil acceso?

-Efectivamente. É un lugar de difícil acceso porque tentas non afondar e por iso mantén o seu misterio: a poesía é misterio, é vencer o medo a estar cerca do abismo, é unha función invisible e o que fai é ir máis aló do que vemos. Hai que vencer moitas dificultades para ir cara a iso que non está pero é a intuición a que nos dirixe a través do exercicio da linguaxe, só que é outra forma de linguaxe: é unha linguaxe libertaria que escapa do instituído e así é cando pode acadar algo diferente. Para iso hai que afinarse sensiblemente, afinar o corpo, reelaborar, transformar: a poesía é unha transformación.

-¿Que transforma?

-No grupo Ouriol, que formo cos músicos Bernardo Martínez e Fito Ares, recitamos a Miguel Hernández e a Avilés de Taramancos. A poesía de Miguel Hernández posúe esa capacidade de transformar tanta dor en beleza, se non transformamos a realidade é terrible. A poesía ten a capacidade de soñar -por iso o título do poemario é Soño e vértice-, é proxectarse no futuro desde un presente moi consciente.

-¿Como era iso de querer se poeta con catro anos? ¡Iso si que é proxectarse no futuro!

-Que milagres ten a vida. Era moi pequena. Non lía aínda, non podía ir á escola, pero miña nai mandoume para que estivese alí. A mestra leulles un poema que foi coma un soño da transformación da bolboreta e quedei tan pasmada que é o que trato de facer agora co grupo Ouriol: aquelas palabras cun ritmo crearon un mundo máxico, e fixeron un efecto de mutación: a min mutoume o cerebro nese momento.

-En Ombre o mar era o seu punto de fuxida. ¿Sigue sendo?

-O mar e as vías tren que pasaba. Pensaba que o tren me tiña que levar lonxe, sempre quixen viaxar, irme e despois sempre quixen volver... Neste poemario, que foi Premio de Carral e Cidade de Ourense, poetizo a orixe, o alí, porque alí e onde comezo a volver a ir por leña, por amor... A poesía busca ese momento de iniciación, de dicir algo por primeira vez, de buscar a inocencia, ese instante marabilloso queda alí coma unha ascua que para min sigue acesa sempre, como cando a nomeas por primeira vez.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Eva Veiga: «Escribir pode parecer prescindible para a vida, pero para min é imprescindible»