Galicia conmemora a morte de Pondal, o bardo que deixou «unha lingua de ouro»

Xosé Ameixeiras Lavandeira
X. Ameixeiras CARBALLO / LA VOZ

CULTURA

AVRILLON

O vindeiro mércores cumpriranse os cen anos da desaparición do autor do himno

05 mar 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

«Anque humilde non nacín, humilde repousar quero». Eduardo María González-Pondal e Abente (8 de febreiro de 1835-8 de marzo de 1917) pediu que o enterrasen en Ponteceso cun «sayal de Franciscano» e, se non podía ser na súa vila natal, engadía: «Sepultádeme na Coruña, nesta garrida cibdade, que mil belezas aducín». O vindeiro mércores cumpriranse cen anos da morte do autor do himno galego e un dos piares básicos da renovación da lingua literaria. «Déstesme unha lingua de ferro, eu devolvos unha lingua de ouro». Manuel Ferreiro Fernández, catedrático da Universidade da Coruña especializado na obra do bardo bergantiñán, cualifica a Eduardo Pondal como «un dos pais da patria». Un autor é clásico, di, cando «as súas palabras valían para os seus contemporáneos, pero valen tamén para nós, pasen os anos que pasen». Neste senso, Ferreiro Fernández apunta que a mensaxe pondaliana de que Galicia «está nunha situación de abandono e desprezo e hai que levantarse e loitar pola súa recuperación é perfectamente actual».

Antón Vilar Ponte escribía o 9 de marzo de 1917 en La Voz de Galicia a crónica da morte do autor, «el hombre de las estrofas semejantes a puños crispados» que, ao mesmo tempo, se consagrou «al celtismo ascético».

O presidente da Real Academia Galega (RAG), Xesús Alonso Montero, quere destacar a importancia do Pondal máis novo, un dos protagonistas do Banquete de Conxo, o 2 de marzo de 1856. Segundo comenta, conviña poñer o acento no Pondal «loitador polas liberdades democráticas». Aquel foi, ao seu parecer, un acontecemento aínda non ben estudado, «o primeiro das súas características en España». Alonso Montero di que hai que destacar esa fase xuvenil do autor «na que está comprometido a fondo coas ideas democráticas, que sen ser revolucionarias, son moi avanzadas para a época». Quere deixar claro o presidente da RAG que «no Banquete de Conxo ninguén emite signos galeguistas, pero emite signos democráticos». Ao mesmo tempo considera que «facer o que fixeron eses tres rapaces, entre eles Pondal, é unha cousa da que temos que sentirnos orgullosos e aprender». Alí, o bardo de Ponteceso leu o poema Brindis, sobre a igualdade dos homes. Houbo de custarlle a deportación ás illas Marianas e mais a excomuñón. O profesor Juan Féliz Neira achou unha carta na que o poeta solicita ao arcebispado a absolución porque o seu párroco non lla podía dar.