David Barro: «Ímoslle sacar un pouco de caspa á arte»

Deixou abruptamente a Fundación Seoane; só meses despois Barro lanza a Fundación Didac, un espazo de axitación artística


Redacción / La Voz

Vén de deixar abruptamente, no outubro pasado, a dirección da Fundación  Luis Seoane na Coruña, e non podía quedar quieto. O próximo 3 de marzo David Barro (Ferrol, 1974) presenta en Santiago o seu novo proxecto: a Fundación Didac (Dardo Instituto do Deseño e das Artes Contemporáneas), instalada no local que acolleu a galería SCQ, na rúa Pérez Constanti, moi preto da discoteca Ruta. Debuta cunha exposición que homenaxea ao comisario brasileiro Paulo Reis, con obras de artistas de gran proxección internacional ligados á súa figura como Sandra Cinto, José Pedro Croft, Cildo Meireles, Ernesto Neto e Lygia Pape.

-¿Cal é a idea orixe de Didac?

-Axudar a vertebrar o sector artístico galego, que vive momentos de debilidade pola crise, como demostran o peche de varias galerías de arte e o impacto nas propias institucións. A idea é crear unha institución satélite capaz de orbitar ao redor doutras institucións para conseguir colaboracións e coproducións que permitan a creación. É dicir, dar resposta a algunhas das necesidades dos artistas pero con maior flexibilidade e fuxindo das formalidades do concepto institución. É a idea mesma que tiña Luis Seoane, que dicía: «Soamente desde a diferenza podemos enriquecer ao mundo». Penso que hai moitas institucións iguais, tamén hai moitas que teñen moito sentido, pero que faltan institucións intermedias, capaces de bascular entre o lado máis institucional e o lado máis pegado á creación.

-Isto non é unha galería de arte.

-Non é unha galería de arte porque nin representa artistas nin acode a feiras nin ten compromisos expositivos cun artista. É un sitio expositivo de comunicación que ten varios espazos e unha das poucas condicións que se dá é non repetir os nomes dos artistas. A natureza de Didac é institucional independentemente de que para o seu mantemento poda realizar algunhas operacións comerciais, toda vez que os beneficios obtidos son reinvestidos no desenvolvemento da súa programación e actividades e, por suposto, no artista. Pero a esencia de Didac é institucional, é fundacional, no sentido de interese galego e sen ánimo de lucro.

-Non exclúe a comercialización.

-As exposicións son institucionais, aínda que de cara ao mantemento faremos proxectos con algún artista que eventualmente se poden comercializar, pero non dentro das exposicións. Podería acontecer, pero non será o habitual. Por exemplo, nesta exposición inaugural non hai ningunha obra que se venda.

-¿O deseño será a bandeira?

-A idea é reforzar un sector completamente esquecido das programacións culturais das institucións. Non hai a mesma posibilidade de ver, seguir o deseño contemporáneo que a arte contemporánea en si. Didac quere unir estas dúas facetas atendendo de onde nace, dunha editorial de arte contemporánea, Dardo, que é tamén unha empresa de deseño.

-¿Incidirá Didac en espallar a arte máis aló do público que xa ten, máis aló do propio sector, do afeccionado especializado?

-En Didac ímoslle sacar un pouco de caspa a algunhas partes do concepto arte. Temos que facer algo máis por achegarnos á xente. Pero iso non quere dicir que se vaia a perder absolutamente nada de rigor. Dende o momento en que calquera cousa vale, deixa de servir o obxectivo de chegar a un novo público. Porque estamos despistando, non formando.

-Uns obradoiros amenos para os máis pequenos, por exemplo...

-Claro. O rigor pode estar no máis simple. Acaba de morrer John Berger, ninguén más sinxelo na maneira de expresar a arte. Refírome a que debemos deixarnos de tonterías, de falar con palabras esdrúxulas e cripticismo.

-Cunha actitude máis empática...

-Aprender a ollar é o primeiro que hai que ensinarlle a un neno. Hoxe hai moita xente traballando na pedagoxía dunha maneira alucinante e que fai que os nenos aprendan divertíndose. Cando falo de rigor estoume a referir a que non todo o mundo pode expoñer nun centro de arte contemporánea. Iso xera confusión. Non hai discusión sobre que non todo o mundo poda cantar no palacio da ópera, pero nun museo parece que podería expoñer calquera. O rigor pode ser desenfadado, estar nunha exposición humorística, irónica. Pódense explicar as cousas dunha maneira distendida, se pode escoitar unha conferencia e estar bebendo unha cervexa se o espazo o permite; ao mellor nunha institución máis formal, non, en Didac si se poderá.

«A Fundación Seoane é un exemplo de corrupción ética»

Didac concíbese como un centro de axitación cultural interdisciplinar, segundo Barro, que insiste: «Non é un espazo alternativo pero tampouco é un espazo institucional formal». Terá, di, o rigor dunha institución sen as súas taras: «É que son demasiado formais, ríxidas e só hai que ler os seus estatutos para ver que poden facer moitísimo máis do que fan».

-Ríxidas, ¿por comodidade o polo seu lastre burocrático?

-Sempre pola comodidade. É moi fácil cando estás nunha institución botarlle a culpa á burocracia. Eu vivín moitas situacións así, pero era só falta de gana e de atrevemento, cousa de medos e de compromisos. A flexibilidade que ten unha fundación como a Luis Seoane é única. Outra cousa é que o padroado queira. A xente que está nos padroados ten que ser propositiva, dedicarse a facer, e lograr que os demais fagan, independentemente dos seus intereses persoais. E normalmente os padroados están cheos de intereses persoais, de xente que coida moito máis a imaxe de si mesma que os propósitos da institución.

-O seu paso pola Seoane foi unha experiencia frustrante...

-Non. Foi unha experiencia moi positiva. Estou moi agradecido e é algo que repetiría cen veces. Para min, agora, é un capítulo pechado. Pero dáme moita mágoa, polo equipo e a institución, o que está pasando. A Seoane é un exemplo de corrupción ética.

-Iso é moi forte, ¿que quere dicir?

-Non quero volver sobre iso, pero unha persoa [Silvia Longueira] cobrou dous soldos públicos durante un tempo, colocada aí a dedo por un alcalde, e fixo como se tivera unha cláusula de por vida. ¿Desde cando un director dunha institución pública é un cargo de por vida? E non hai vontade política para resolvelo. Casos como este fan aínda máis necesario Didac.

-A idea de Didac e a Seoane...

-Non montaría Didac se non tivese pasado pola Seoane. É un dos lugares con máis potencial no sector da arte en España: ten un legado absolutamente singular e, sobre todo, un grande legado simbólico, que é a figura de Seoane, un patrimonio que non ten ningunha outra institución.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos
Comentarios

David Barro: «Ímoslle sacar un pouco de caspa á arte»