Luís Rodríguez Seoane, poeta do Banquete de Conxo


Un novo achado, debido aos filólogos Damián Suárez e Xurxo Martínez, vén de rescatar o terceiro dos brindes do Banquete de 1856, símbolo galego do que imos coñecer máis polo libro Os últimos carballos do banquete de Conxo, que estes días presentan Alvarellos, Martínez, Singul e Souto. O brinde recuperado é o de Luís Rodríguez Seoane (1836-1902), poeta estudante que se convertería en catedrático de Medicina, senador, deputado e gobernador civil, deixando un ronsel de prestixioso doutor e home asisado. Non sabemos se o esquecemento do poema se debe ao paso do progresismo á moderación política do autor ou ao descoñecemento público dunha obra literaria á que se dedicou con intermitencia, pero ao longo da súa vida: nos Xogos Frorais de 1861 na Coruña obtivo o 1.º Premio no apartado «A la religión» cun poema de cerna masónica, e dous anos antes da súa morte viu a luz a colectánea Mis ideales. Entremedias, publicou textos varios entre os que non faltan versos galegos. A propósito de Conxo escribiu Las palomas misteriosas, aparecido en 1958 como folleto en El País de Pontevedra, que o autor dirixía canda seu irmán José, poeta morto en agraz. Narra unha lenda da Galicia feudal, ligada ao Camiño de Santiago e á fundación do convento de Conxo que, advirte o autor, fora referida por Sarmiento e tratada por Neira de Mosquera e Murguía. Conta como o malvado conde Guarino asasina a Almerico Canogio cando este vai en peregrinación a Compostela para pedir pola saúde de seu pai e poder celebrar os esponsais coa amada Ermida. Canogio terminará as etapas morto, conducido por Ermida, que o enterra ao pé dunha imaxe sinalada polas pombas. O compañeiro de Aguirre e Pondal confesa en carta-poema a Murguía que decidira consagrarse a Galicia cando viu asolagadas pola fame extensas comarcas do país. Insuflado polo espírito do Banquete, o autor fai unha invocación con palabras que anticipan os versos de Rosalía de Castro: «Probe Galicia, non debes / chamarte nunca española, qu’España de ti s’olvida / cando eres, ay, tan fermosa». Os de Rodríguez Seoane encerran de maneira algo máis leviá a mesma protesta. A coincidencia é unha proba máis do enlace da xeración do 56 coa de A. Faraldo de 1846 e demostra que o Rexurdimento se levaba preparando, en castelán e por un batallón de artistas, desde moito tempo atrás: «Galicia, patria mía, edén florido, / de estraños y de propios ultrajada, / los hijos de tu suelo bendecido / contemplándote en lágrimas bañada, / sin brindar un consuelo a tu gemido / ni a tu infausta ruina una mirada, / tal vez con otra muchedumbre extraña / Galicia, ellos decían, no es de España». Longa vida aos poemas con que brindaron en Conxo Aguirre, Pondal e Rodríguez Seoane!

Por Olivia Tudela Profesora da Universidade da Coruña

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos

Luís Rodríguez Seoane, poeta do Banquete de Conxo