Arturo Álvarez: «Fixen xoguetes e mobles por necesidade e unha guitarra de madeira por afección»

O artista relatou onte, na galería Vilaseco da Coruña, como xorden as súas ideas, desde os catro anos á actualidade


A Coruña / La Voz

Naceu no medio rural galego e aí leva toda a vida. É un referente internacional do deseño polas súas luminarias -«estou vivindo da iluminación»-, con traballos en museos de arte de Londres, Tokio ou New York. Despois dunha semana nunha cidade acaba angustiado. Non usa teléfono móbil. A súa empresa (con 16 traballadores) está tamén no ámbito rural: San Miguel de Sarandón, en Vedra. Arturo Álvarez (A Estrada, 1964) participou onte no ciclo 12 Miradas: Riverside, na galería Vilaseco da Coruña. Alí, nunha iniciativa impulsada pola galería e a Corporación Hijos de Rivera, expón unha ducia de obras nas que trata de dar resposta a unha pregunta: ¿de onde veñen as ideas? Foi algo do que tamén falou na tarde de onte na súa conversa co público asistente.

-¿De onde veñen as súas ideas?

-Fixen un recorrido con todos os materiais que veño usando desde que teño catro anos. Sempre vivín nun entorno rural e fixen todos os xoguetes que tiven ata que fun maior. Todo ese traxecto relacioneino coas ideas e cos materiais que eran sempre os do meu entorno.

-¿Que materiais?

-Coas cortizas das árbores, os froitos ou a madeira ía facendo xoguetes. Eu veño dunha familia moi humilde e non tiñamos poder para mercar esas cousas, así que buscaba como facer os xoguetes, facer mobles e ata facer a miña casa. Analizando iso foi o que me permitiu ver que se tivera poder para mercar xoguetes todo sería diferente.

-¿Foi a necesidade a que o empuxou a facer esas cousas?

-Desde os catro anos ata os vinte e pico estiven traballando e facendo cousas con eses materiais, tiña necesidade desas cousas. Eran os anos 80 e a música era moi importante para min. Daquela tamén pintaba as camisetas e os zapatos. Moitas veces eran necesidades, pero outras era inquietudes.

-¿Como é iso de que pintaba os zapatos?

-Estaba de moda o punky e os zapatos de plataforma. E fabriquei uns así, pegueinos con gomas e fixen de dous pares un par. E despois pinteinos ao meu gusto.

-¿E as camisetas?

-As camisetas foi unha das primeiras cousas que fixen. Cunha pistola eléctrica manipulada para que non pintara demasiado ben e con pintura de obra...

-Pero iso, ¿non rascaba?

-Se ías á moda aínda que chegase un pouco á pel... non pasaba nada [risas]. Levaba os Clash ou os Rolling. Aquela era unha explosión de creatividade.

-¿Son as lembranzas que máis o marcaron?

-Si, fixen anotacións das cousas que me quedaron marcadas. Analizando todo, e vendo de onde sae, penso que moita culpa foi do meu avó, que tiña oito ou nove fillos e facía os zocos, os apeiros de labranza... e ata a casa. Tería 13 ou 14 anos cando fixen un pau de golf dunha estaca; e iso era relativamente fácil.

-¿Xoga ao golf agora?

-¡Non! Aquilo era ter a idea de facer algo. A música tirábame moito e fixen ata unha guitarra de madeira, superpintada, imitando a unha guitarra eléctrica. Ademais, antes de facer esas cousas tiña que fabricar as ferramentas.

-¿Como chegou as lámpadas?

-Chegou un material ás miñas mans que me gustaba moito como era o vidro. E de vivir con creatividade pasei a vivir da creatividade, ao cen por cen, confiando plenamente no que estaba facendo. Eu e máis a miña muller, que é unha das partes importantísimas disto. Eu podo propoñer ideas e ela é a que fai toda a comercialización da empresa. Empezamos con lámpadas tipo Tiffany, simplificamos o deseño, os volumes e a cor. Despois de dez anos traballando con este material, estaba cansado e un día cambiei o chip: esa mesma semana empecei a traballar con outros materiais do meu entorno.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Tags
Comentarios

Arturo Álvarez: «Fixen xoguetes e mobles por necesidade e unha guitarra de madeira por afección»