Pirilampo e Fran Amil poñen música á poesía de Manuel María

«Teatro de guiñol» e «A voz do vento» achegan os versos do autor chairego a sons como os do rock, o funk e o blues


redacción / la voz

«Manuel María é o poeta galego máis cantado, xunto con Rosalía, Curros e Celso Emilio». A afirmación de Xesús Alonso Montero, presidente da Real Academia Galega, o día que a institución acordou dedicarlle este 17 de maio ao escritor chairego, tiña tanto de confirmación dunha obxectividade como de vaticinio futuro. Xa son dúas as novidades que veñen de poñerlle música á poesía do autor homenaxeado no Día das Letras deste ano.

A voz do vento (A Mesa pola Normalización Lingüística) é un libro-disco que reúne once composicións de Manuel María, confrontadas con outras tantas ilustracións de Jano, xunto cun cedé de Fran Amil e a tribo incomprensíbel. Amil, cunha longa traxectoria musical ás súas costas, destaca que tanto a musicalidade de seu dos versos como a «capacidade de evocación, que fai visible o que está contando o poeta, mesmo o máis abstracto», contribuíron a facer do seu traballo unha experiencia máis doada e tamén gozosa.

«A paisaxe, a terra, o pobo, a lingua, a historia» son temas que se atopan nestas obras de Manuel María, dotadas dun valor universal que ao mesmo tempo fai posible achegalas a diferentes estilos musicais, dende o rock ao funk, pasando polo blues.

Este último xénero foi o elixido por Amil para A nosa historia, que emparenta o laio dos negros norteamericanos co «dos galegos que tiveron que emigrar, pero que tamén é un berro de orgullo». Neste sentido, Amil cre que a lírica de Manuel María vai máis alá do seu contexto para resoar nos oídos de hoxe, xa que «hai cuestións que seguen a ser moi actuais», e que captarán a un novo público, mozo, obxectivo da obra.

Paisaxe e natureza

Pola súa banda, Pirilampo, especializados en música infantil en galego, son os responsables de Teatro de guiñol (Galaxia), un libro-disco ilustrado por Iván R. e con música do propio grupo, que escolleu pezas dos libros As rúas do vento ceibe, Os soños na gaiola e Terra Chá. «Cada vez que se pousaban nun poema nacía unha canción», escribe no libro Xurxo Souto, quen tamén canta en A voz do vento.

Pirilampo achegan os versos de Manuel María á vertente máis paisaxística e vinculada á natureza da súa obra, como son os temas titulados O vento, A neve, O galo e Anduriñas; outros tamén fan referencia á xeografía íntima e poética do escritor, como son O meu cuarto e Poemiña do señor regato do Cepelo. Tampouco falta unha reivindicación do idioma, A fala.

Tamén coinciden nas novidades dúas achegas biográficas. Mercedes Queixas Zas asina Labrego con algo de poeta (Galaxia), que arranca na Casa das Hortas natal para percorrer a vida e a obra do escritor ata o seu pasamento na Coruña no 2004. Manuel Veiga Taboada propón Manuel María, buscando un país (Xerais), con ilustracións de Víctor Tizón, no que acada unha interpretación sintética da súa vida e obra. Veiga, con Xosé Lastra, tamén preparou a escolma Vida, versos e rebeldía (Xerais), ilustrada por Nuria Díaz.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Pirilampo e Fran Amil poñen música á poesía de Manuel María