Manuel Rivas: «A ironía levanta as palabras do chan, fixo que escribira esta novela»

Rodri García A CORUÑA / LA VOZ

CULTURA

ana Garcia

A súa nova obra, «O último día de Terranova», preséntase hoxe na Coruña e é unha homenaxe ás librerías «refuxio para algunha xente ou autoexilio»

24 abr 2017 . Actualizado a las 08:41 h.

«Liquidación final de existencias por peche inminente». Este cartel, colgado nunha librería, está na orixe da nova novela de Manuel Rivas (A Coruña, 1957), O último día de Terranova (Xerais), que presenta hoxe, as 19.30 horas, na librería coruñesa Lume.

-Hai situacións e conversas da novela con moito humor, retranca ou... ¿como lle chamaría?

-É algo que atravesa toda a novela, digamos que é o trazo principal do falar do narrador, que é mediador e transmisor, aínda que hai unha polifonía de voces. A ironía é o que permite que se escriba a novela, porque arranca dunha situación apocalíptica, con ese home que acaba de escribir un letreiro que di «liquidación final...». As palabras son tremendas, de repente toman conciencia de seu e a linguaxe revélase no seu interior e fai que se conte a novela, porque se non o que pasaría e que se pecharía a librería e non habería historia. O que lle fai ir adiante a Vicenzo Fontana, o que lle fai afondar nesa memoria que doe, moitas veces doe moito, o que lle fai mirar na liña do horizonte as persoas que significaron moito para el e como van como equilibristas pola liña do horizonte... Todo iso activase grazas á ironía, é a que levanta as palabras do chan, a que permite colocarte nesa situación de levitación e abismo. A linguaxe pode non caer no abismo grazas a ironía.

-Fala da importancia das librerías e das tabernas, ¿que sería mellor a librería con taberna ou a taberna con libros?