Manuel Álvarez Torneiro: «Hai o perigo da repetición, de que o poeta chegue a plaxiarse a si mesmo»

Rodri García A CORUÑA / LA VOZ

CULTURA

O escritor presenta hoxe o seu novo poemario «Onde nunca é mañá»

06 jun 2014 . Actualizado a las 09:18 h.

Volve o poeta, volve Manuel Álvarez Torneiro con novo poemario, Onde nunca é mañá (Kalandraka). A presentación deste libro celébrase hoxe, ás 20 horas na sé de Portas Ártabras, na Coruña. Un dos poemas leva ese título, Presentación: «Eu non son o autor do texto rosa, / nin o acento das sombras. / Eu non lavei o rostro do heroe / nin os pés do mendigo. / Non teño máis que un nome / gastado no balbordo e na impaciencia. / E as débedas que medran na penuria. / E non son letrista que distrae / ao que contempla o mar ou escoita un laúde...». Algún tempo despois de recibir o Premio Nacional de Poesía 2013 polo libro Os ángulos da brasa (Kalandraka) confesa: «Estou atordado».

-¿Que podemos atopar en «Onde nunca é mañá»?

-A min cústame moito traballo falar da poesía, sobre todo da miña. Este libro ven sendo a continuación do outro (Os ángulos da brasa). Eu non teño máis que un libro con distintos títulos, pero é o mesmo sempre. Non ves acabado nunca un libro, quedan flecos, cousas por dicir e entonces queres rematalo e volves outra vez a escribir e non acabas tampouco porque, como dicía o bo de Octavio Paz, un escritor que leo moito, non facemos máis que un proxecto de libro, dese libro que nunca chegamos a escribir. Ten razón, estamos sempre na mesma historia, dándolle voltas ao mesmo.

-¿En que acaban esas voltas?

-Hai o perigo da repetición, hai un momento en que o poeta chega a plaxiarse a si mesmo e a escribir o que xa escribiu hai trinta anos e moito mellor, ¡moito mellor o de hai 30 anos! [ri]. Son manías que non podes evitar. Este é un libro que está coidado. Eu son moi esixente comigo mesmo, nunca dou algo a imprenta que non me convenza, aínda que iso tiñan que dicilo os lectores.