Mónica de Nut: «A ópera non é mellor ca unha banda de gaitas; só é diferente»

CULTURA

Calquera intento de definición quédalle pequeno ao que propón Mónica de Nut. O seu golpe radicalmente anovador non coñece de fronteiras entre estilos. Unha actitude punk sobre unha formación clásica mesturadas coa paixón pola música galega de ráiz que vén de asinar o seu segundo disco

20 dic 2013 . Actualizado a las 14:45 h.

Quen a teña visto saír de atrás dunha árbore logo de escoitar, sen saber onde mirar, a súa voz ata entón oculta, de viaxe coa virtuosa guitarra de Virxilio da Silva, coñecerá de que estamos a falar. Mónica de Nut (Vigo, 1976) vén de presentar no Culturgal o seu segundo traballo, Dos Fíos Invisibles Chegan As Cores.

-¿A onde levan estes fíos?

-A base creativa e o motor do directo somos dous. Virxilio, guitarra e efectos, e eu, voz, efectos e algún instrumento. Puxémonos a gravar o disco e chamei a Marcelo Dobode, gran coñecedor do noso folclore, percusionista. Logo vin que nalgúns temas me apetecía meter algo de vento metal, moi luminoso, poderoso. E chamei a Javi JDjazz, trompetista. Así que faremos tres formatos, a dúo, trío con Marcelo e cuarteto con Javi.

-¿Cal deles vai ir a Ourense?

-Pois ningún. Retomo un espectáculo, Voz Soa, que tiña o ano pasado. É un concerto con voz a capela, e tamén amplificada, algo performático. Pero o día 29 estaremos co trío no Rincón, en Cangas, nunha taberna, nun concerto especial e moi interesante.