Mónica de Nut: «A ópera non é mellor ca unha banda de gaitas; só é diferente»

Calquera intento de definición quédalle pequeno ao que propón Mónica de Nut. O seu golpe radicalmente anovador non coñece de fronteiras entre estilos. Unha actitude punk sobre unha formación clásica mesturadas coa paixón pola música galega de ráiz que vén de asinar o seu segundo disco


Quen a teña visto saír de atrás dunha árbore logo de escoitar, sen saber onde mirar, a súa voz ata entón oculta, de viaxe coa virtuosa guitarra de Virxilio da Silva, coñecerá de que estamos a falar. Mónica de Nut (Vigo, 1976) vén de presentar no Culturgal o seu segundo traballo, Dos Fíos Invisibles Chegan As Cores.

-¿A onde levan estes fíos?

-A base creativa e o motor do directo somos dous. Virxilio, guitarra e efectos, e eu, voz, efectos e algún instrumento. Puxémonos a gravar o disco e chamei a Marcelo Dobode, gran coñecedor do noso folclore, percusionista. Logo vin que nalgúns temas me apetecía meter algo de vento metal, moi luminoso, poderoso. E chamei a Javi JDjazz, trompetista. Así que faremos tres formatos, a dúo, trío con Marcelo e cuarteto con Javi.

-¿Cal deles vai ir a Ourense?

-Pois ningún. Retomo un espectáculo, Voz Soa, que tiña o ano pasado. É un concerto con voz a capela, e tamén amplificada, algo performático. Pero o día 29 estaremos co trío no Rincón, en Cangas, nunha taberna, nun concerto especial e moi interesante.

-Imposible definirlle un estilo.

-Nós inventámoslle un nome: música palleira. Non ten pedigrí, é unha mestura de razas, de música tradicional, de jazz, de rock, blues, folk, música clásica... Pero o fío condutor é a nosa forma de sentir todos eses estilos. A miña formación é moi ecléctica; aínda que academicamente formeime no conservatorio, na música clásica, sempre bebín do jazz. Así que retomo a liña do disco anterior, pero deixando a un lado as programacións electrónicas que lle daban ese aire exquisito e delicado. Non está composto en estudo, no laboratorio, senón que se forxou no directo e no ensaio. Neste senso é máis fresco, eu diría que bruto con lirismo, moi visceral.

-A min dáme que todo isto ten algo moi punk. Non tanto no musical coma na actitude...

-Iso é. Eu síntome moi punki. Unha necesidade de rachar con todo e reconstruílo, a ver o que sae. Facer dun tema tradicional un blues ou dun tema clásico algo moi experimental. Pero tamén dende o punto de vista de como sentir este momento que vivimos, tanto no individual coma no colectivo. Rachar esquemas que xa non funcionan e deixar que flúan eses fíos sen pretender forzalos, sen prexuízos, sen xerarquías. Se a xente non vai aos teatros haberá que levar a cultura á rúa. A ópera non é mellor ca unha banda de gaitas de pasarrúas; só é diferente. Buscar a frescura, repetir sen repetir, a maxia de conseguir algo novo no cotiá.

-¿Que papel xogan neste senso os Premios da Música?

-Formo parte da directiva da asociación Músicos ao Vivo, así que ningún presentamos os nosos traballos. Pero síntome moi partícipe, moi próxima por exemplo ao Taller Atlántico Contemporáneo. É curioso que neste intre de retroceso horrible no apoio á cultura, Galicia sexa un verxel. O importante dos premios non é a lista de gañadores, senón dar luz e gañar espazos para o espectáculo de riqueza que é a música galega.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos

Mónica de Nut: «A ópera non é mellor ca unha banda de gaitas; só é diferente»