Manuel Álvarez Torneiro: «Este premio cementa o idioma, recoñece o valor dunha lingua»

O poeta salienta que con 80 anos segue escribindo e recibindo galardóns

«Gratamente sorprendido» e «moi contento» estaba onte Álvarez Torneiro, quen apuntaba que escribe desde a memoria.
«Gratamente sorprendido» e «moi contento» estaba onte Álvarez Torneiro, quen apuntaba que escribe desde a memoria.

A Coruña / La Voz

Os poetas sempre teñen a palabra axeitada. «Contento». «Gratamente sorprendido». «Agradecido». «O mundo é unha merda pero a vida é marabillosa». Así definía onte Manuel Álvarez Torneiro (A Coruña, 1932) o seu estado de ánimo. Víase feliz, satisfeito e retranqueiro: «Xa non colgo o teléfono a ver se me chaman do Nobel porque é o que lle falta a este libro...». «Moitas grazas, pero o importante é que tomemos un café, polo menos de media hora, e falemos; ¡claro que che asino o libro!», respondía a unha das ducias de chamadas para felicitalo. «Empezo a estar abrasado de trata brasa», ironizaba xogando co título do poemario premiado Os ángulos da brasa (Factoría K, colección Tambo).

-¿Como leva isto do premio?

-Esta mañá había tres teléfonos na casa e todos soando ao mesmo tempo, non sabía a cal deles atender, paraba un e empezaba outro. ¡Isto é de tolos! Eu ata onte estaba moi tranquilo pero... (sóalle o móbil) ¿Ves?

-¿Cantos premios leva «Os ángulos da brasa»?

-Este é o cuarto premio en tres meses porque recibiu o da Crítica Española, o Ánxel Casal de poesía que outorga a Asociación Galega de Editores e o premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Este é o cuarto, e o máis importante de todos.

-¿Agardaba por este galardón?

-Sabía que estaba aí na grella de saída pero que era moi difícil que mo deran nun ano no que había tantos poemarios bos en castelán, e tamén en catalán. Que premiaran un poemario en galego era imprevisible. Este é o primeiro libro en galego que recibe o Premio Nacional de Poesía. Isto vai ser un toque de atención moi importante.

-¿En que sentido?

-Este premio cementa o idioma e recoñece o valor dunha lingua. Isto é moi importante para o galego, para a nosa lingua.

-¿Qué ten de especial este poemario para ser tan recoñecido por todos?

-Foi publicado no momento xusto, responde a temas do día a día, camiñou pola senda de moitos e fixo unha viaxe responsable. Este libro non é un produto estándar, nin frívolo, nin lúdico, nin simplista. Incide nunha realidade que é tan persoal como plural. Foi escrito (non sempre ocorre) para entendernos, con ese acento eu diría rigorosamente humano, lembrando un dos meus títulos máis felices.

-¿Cantos libros leva publicados?

-Deben ser 17 ou 18, non levo ben a conta.

-¿Sempre poesía?

-Si, e en galego, agás dous poemarios en castelán. O que pasa é que eu ata os 50 anos non empecei a publicar pero logo xa foi unha carreira costa abaixo e sen freos, a toda velocidade. E agora con oitenta anos xa cumpridos aínda sigo escribindo e recibindo premios.

-¿De que escribe?

-Da memoria, xa non temos outra cousa. Os ángulos da brasa é un libro de memoria, que é un tema moi presente na miña poesía, xunto co amor ou a paixón. A memoria é o mellor argumento dos mellores poemas, aí está a ledicia, a tristura, o amor, a amizade... Os recordos son como as musas que veñen a botarme unha man á hora de escribir.

-Cando recolleu algún dos premios por este libro dicía que é un poemario debedor de persoas que o empuxan a escribir.

-Hai moita xente aí. Eu teño que agradecer moito que hai xente que espera algo de min, que pregunta que estou escribindo, que se interesa polo que estou facendo. É unha especie de ánimo para escribir do que eu estou moi agradecido a moita xente que está aí e eles saben quen son.

-¿Qué lugar ocupa a poesía na literatura?

-A poesía é un xénero de rango superior, hai que procurar que sexa en todo momento iso, senón non é poesía.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

Manuel Álvarez Torneiro: «Este premio cementa o idioma, recoñece o valor dunha lingua»