Nando Casal: «Milladoiro desbravou moito para a cultura galega»

Nacho Mirás Fole

CULTURA

MARTINA MISER

Despois de 35 anos, o gran grupo galego segue a emocionar dentro e fóra

19 ago 2013 . Actualizado a las 12:57 h.

Dicir Milladoiro é dicir respecto: pola música, por unha traxectoria, por un país... Nando Casal Tacón (Catoira, 1953) di que o grupo que cofundou en 1978 foi quen de «collerlle o tranganillo á musica galega e proxectala a moita xente, independentemente da súa orixe». Milladoiro segue a emocionar, despois de 35 anos, o mesmo en Moaña que en Canadá ou en Xapón, con respostas do público semellantes.

-¿Innovar no seu tempo supuxo pagar unha peaxe?

-Como sabes, unha parte de Milladoiro ten a súa orixe no grupo de gaitas Faíscas do Xiabre. Aí compartimos moitas romarías cos vellos gaiteiros, lendas vivas como Os Campaneiros, Os Garceiras, Os Montes, Os Areeiras... Cando conformamos Milladoiro, ningún daqueles vellos músicos interpretou iso como unha aberración, ao revés. Pero tamén tivemos os críticos listillos que nos daban pouca vida, que cuestionaban as mesturas de gaita con teclados ou guitarras. E levamos 35 anos. Milladoiro desbravou moito para a cultura galega.

-Convertéronse en embaixadores de Galicia...

-A primeira vez que chegamos ao festival de Lorient colocaban a bandeira da Galitzia polaca e ninguén dicía nada. Aínda que eu son máis de crer nas persoas que nas bandeiras, acabamos levando nós unha bandeira galega. E iso xa creou un follón. Tamén nos decatamos de que non todos os grupos eran tratados igual. E esiximos o mesmo trato que se lle podía dar a Alan Stivell ou a The Chieftains. Collemos entón unha imaxe un pouco de repugnantes, pero foi traballo que quedou feito para os que viñeron despois. Houbo quen nos criticou, incluso, por estar demasiado, dicían, «profesionalizados», cando a saída que ten a música, precisamente, é a profesionalización, como calquera campo. Xa chegou de vitimismo, temos un país riquísimo culturalmente e non hai que ter ningún complexo.