Roberto Vidal Bolaño, un autor de palabra

Camilo Franco LA VOZ

CULTURA

O libro que La Voz de Galicia dedica a Vidal Bolaño é unha selección das acoutacións e dos mellores diálogos do autor. O 17 de maio estará nos quioscos xunto co xornal por 1 euro

11 may 2013 . Actualizado a las 13:43 h.

Non estamos afeitos a facer antoloxías de teatro. Non o estamos a este operativo no que quitamos unha parte do texto dunha obra e a sometemos a unha exhibición, quizais violenta, en solitario. Deixamos os fragmentos á súa sorte. Logo, cando reconducimos a ollada do lector noutro sentido, aseguramos que os textos fulcrais son aqueles capaces de resistir en solitario esa exposición pública, a relectura inédita, o cambio de circunstancia. Sometemos os fragmentos a unha torsión impúdica. Pero eles quedan porque, como dicía Mao, o importante do xunco é que recupera a posición cando o vento ou a marea pasan.

Sobre os escritores de teatro hai dous prexuízos constantes, case permanentes. O primeiro deles é que non son exactamente escritores. Que non escriben ben porque non o precisan. Que deben ser máis armadores de historias que escritores. Polo tanto, como ben se nota nas librerías e no mundo da literatura comentada, non se teñen en conta como escritores e non se lles ten en conta o oficio textual.

O segundo prexuízo é paradoxal. Cando un dramaturgo escribe ben ou tenta adobiar o seu discurso textual con ornamentos, son os propios do teatro quen poñen unha marca. Palabrismo é unha cualificación que non sempre se utiliza para ben. É unha recriminación de advertencia para que o autor non se distancie moito desa escrita subordinada ás necesidades do escenario.