Roberto Vidal Bolaño: «Sempre fun de perder nas asembleas»

Francisco Macías

CULTURA

En maio de 1993, o editor Francisco Macías realizou unha amplísima entrevista a Roberto Vidal Bolaño na que o dramaturgo explicaba os seus comezos no teatro, o seu paso polo equipo Lupa e os inicios do Centro Dramático Galego

11 may 2013 . Actualizado a las 13:17 h.

Recentemente iniciados os setenta, Roberto Vidal Bolaño abandona as súas tentativas de estudar na escola de cine e deixa de formar parte do Equipo Lupa.

-¿Despois de pertencer ao equipo Lupa deixaches o obxectivo de estudar? ¿Coa intención de vivir do teatro?

-Houbo unha crise no Lupa. O de facer ficción en súper-8 non daba callado nin un resultado interesante. Algunha cousa levaba premio, e tal, pero nós víamos que aquel non era un camiño que levara a ningún lado. Entón un sector do equipo pretendeu reducir aquela experiencia a un traballo estritamente documentalista. Querían facer documentais, coller imaxes de manifestacións da cultura galega que se estaban acabando: do entroido de Laza, o entroido do Ulla, por exemplo. Fixéronse algúns deses documentais. Outro sector defendiamos que iso estaba moi ben, pero que non tiña que ser substitutorio da ficción. Nós diciamos que había que reconsiderar o cine que había que facer e chegamos incluso a prantexar unha alternativa que eu sosteño hoxe en día como moi novidosa: en lugar de pretender facer cuns medios que non tiñan nada que ver con aqueles dos que dispuñan os que facían cine sonoro e facer películas sonoras, o que se propuña era estudarmos a linguaxe do cine mudo e tentarmos experimentar, prolongando a linguaxe do mudo. Naquel momento case nos chaman tolos. Algúns dos que defendiamos isto eramos eu e Manolo Castelao. Agora resulta que ninguén dubida de que o cine mudo non acabou, senón que pode ser unha linguaxe paralela ao sonoro, de posibilidades ilimitadas. Algunhas das linguaxes do cine mudo estanse utilizando nos videoclips, por exemplo. A crise en Lupa foi profunda e quedámonos os que defendíamos a miña opción, pero eramos unha mestura de intelectuais do cine e de individuos prácticos que non nos demos entendido. Non chegamos a facer nada e iso coincide co meu servizo militar, e xa me meto de cheo no teatro, xunto con Xaquín G. Marcos, para montar Antroido.

-¿Que ano máis ou menos?

-Pois debía ter 23 anos. Eu fun á mili tarde, debía de ter os 21 cumpridos, e debín de volver aos 23. No ano 1972.