Basilio Losada: «Vivín sempre no exilio soñando unha Galicia ideal»

Aos 82 anos, o filólogo lancarao mantén a súa actividade académica


Lugo / La Voz

«Teño 82 anos, case 83, pero a miña cabeza funciona ben». Así se presenta Basilio Losada Castro (Láncara, 1930), tradutor e primeiro catedrático de Filoloxía Galega e Portuguesa da Universidade de Barcelona, que acaba de gañar o premio Otero Pedrayo 2012, concedido pola Xunta e as catro deputacións. Desde o seu fogar en Cataluña, onde reside desde hai setenta anos, recibe a nova con «emoción e sorpresa».

-¿Que supón este premio?

-Sorprendeume, pero supoño que se debe a que levo toda unha vida de servizo a Galicia e aos galegos. Recibín moitas fórmulas de recoñecemento desde Galicia polo meu labor de defensa da lingua, e dei centos de conferencias por toda España, fundamentalmente, por Cataluña.

-¿Cando comezou o seu traballo en defensa da lingua?

-Aos 5 anos xa estaba fóra de Galicia. Meu pai atopou traballo en Madrid e eu pasei de vivir no paraíso a facelo nunha cidade inhóspita, brutal, cunha lingua que non coñecía. Así foi como sufrín ese complexo de inferioridade, ao falar unha lingua que ninguén coñecía nin estaba recoñecida. Cando fun á universidade foi cando o meu sentimento de Galicia se converteu nunha consciencia de Galicia e vontade de servizo, así que decidín dedicar a miña vida ao país, e convencer á xente, sobre todo aos emigrantes que chegaban cunha maleta e unha caixa de zapatos cun queixo, que falar galego non é falar mal, é falar ben, como outras tantas formas de falar ben.

-¿Como ve a situación da lingua na actualidade?

-Actualmente, xa se eliminou o complexo de inferioridade, antes ríanse de nós por falar galego. O cultivo do galego avanzou moito e os mozos non teñen ese complexo esterilizador. Agora o reto é integrar a lingua galega na vida común de todos porque é unha herdanza. Antes o 90?% da xente do campo falaba galego e intentaba ocultar a súa realidade expresiva. Eu sufrino tamén, moito, e por iso tamén aprendín moi ben o castelán, e vivín sempre no exilio soñando unha Galicia ideal. Temos que lembrar que a gran creación ao longo de mil anos de historia foi construír a nosa lingua, e sería horrible que se perdese. A xeración que o permitise sería culpable ante a historia.

-Lonxe de estar retirado, continúa a súa actividade docente.

-Pois si, teño o despacho na Universidade de Barcelona e sigo dando clase a alumnos das universidades de California, Illinois e Knox, que veñen a España a aprender español e historia da arte. Procuro tamén manter as miñas viaxes, aínda que cada vez podo menos, hai tres anos que non vou a Láncara. E iso que lle debo moito a Galicia. Eu non fixen fortuna, fixen unha gran biblioteca de 40.000 volumes e a metade deles cedinos para a biblioteca da Cidade da Cultura.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos

Basilio Losada: «Vivín sempre no exilio soñando unha Galicia ideal»