«Cando un autor escribe, polo seu cuarto pasa o meridiano cero»

«O rastro que deixamos» recolle os seus textos sobre a creación literaria


redacción /la voz

Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947) vén de gañar o Premio da Crítica Galicia 2012, na categoría de Creación literaria, coa súa novela Fantasmas de luz. E, aínda que certamente é máis coñecido por esta fértil traxectoria como narrador, tamén ten cultivado o ensaio, especialmente no eido da pedagoxía. Agora, O rastro que deixamos (Xerais) reúne, en edición de Isabel Soto, un monllo de pezas soltas, dende colaboracións con medios, intervencións en congresos ou discursos, que xiran sobre dous eixos básicos: as reflexións sobre a escrita e a recreación memorialística sobre a experiencia iniciática da infancia.

-Tanto vostede como Manuel Rivas tecen as súas últimas obras arredor da memoria persoal.

-Si, aínda que son libros distintos, xa que o del ten vontade de novela. Creo que inflúe a idade, aínda que Rivas é máis novo, pero chega un momento da vida no que, sen deixar de mirar para adiante, volves atrás. Inflúe ademais que o tempo se acelerou moitísimo: na infancia dun amigo meu tiñan luz de carburo e agora o fillo é enxeñeiro informático. E inflúe tamén, e a Rivas pásalle igual, que escribimos cos fíos da vida. A nosa vida sempre está por debaixo do que escribimos, só que nestes libros queda ao descuberto.

-Tan importante como o que lembramos é o que escollemos non lembrar. Vostede cita ao seu mestre Don Félix, pero omite piadosamente o nome doutros.

-No libro influíu moito a procedencia dos textos, cuxa orixe obedece polo xeral a un estímulo externo. Non se trataba de facer un exercicio memorialístico detallado. E un tende a salientar as lembranzas positivas. Por exemplo, os labores comunais: para os cativos a malla era unha festa, pero miña nai lembrábao como un traballo tremendo.

-Cita outros mestres seus, neste caso literarios: Rodari, Valente, Ende...

-Rodari e Valente foron moi importantes para min. No caso de Valente sentía que era quen de expresar coa voz poética cousas que eu sentía pero que non sabía como dicilas. E Rodari foi fundamental na miña concepción da escola, no estímulo da creatividade e expresión libre dos alumnos, así como no da literatura infantil e xuvenil, que me axudou a superar prexuízos iniciais e ver que se podían escribir libros bonitos, progresistas, corrosivos, para rapaces.

-Ademais da infancia, no libro sublíñase a importancia da lingua e a centralidade do escritor no mundo que crea.

-Creo niso firmemente. Na creación existe unha liberdade absoluta que fai que cando un autor está a escribir polo seu cuarto pasa o meridiano cero, dá igual onde se atope. Logo están as dificultades sociolóxicas para que iso teña difusión, como as que ten a cultura galega.

-No seu caso, ademais de moitos lectores e recoñecementos, como este Premio da Crítica, tamén están as traducións.

-Home, non me queixo, aínda que moitas veces esas cousas son froito do azar. Pero temos un problema fundamental, que é que a vontade de proxección internacional da cultura galega non existe. En cambio, nos últimos dous anos lin sete novelas de autores islandeses, un país de 300.000 habitantes.

-Destaca a importancia dos tebeos na súa infancia; lería con interese a versión de «Cartas de inverno» en novela gráfica de Antonio Seijas.

-Si, foron importantes e si que a lin con interese. Fixo un traballo bo do que estou satisfeito.

agustín fernández paz escritor, premio da crítica 2012

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos

«Cando un autor escribe, polo seu cuarto pasa o meridiano cero»