Fóra de cobertura


Agora queres contactar con el e non podes, porque o seu número está na axenda do teu móbil e o teu móbil debe telo el, pero está apagado ou fóra de cobertura, así que non tes xeito de contactar. Entón páraste a pensar e ocórreseche que o mellor é chamar a Sara, que Sara ten que ter o seu número porque foi quen cho presentou, así que colles o teléfono fixo e chámala.

Apañas o auricular e fas un xesto de fastío porque non che gusta nada iso de non ter o móbil contigo e estar dependendo dun fixo, que agora nin sequera podes saír da casa, co que te agobia a ti iso. Ademais, necesitas contarlle o de onte a algunha amiga, desde logo non a Sara, que non tes demasiado feeling con ela, a pesar de que foi ela quen cho presentou. E falas con Sara, e pídeslle o seu número, desculpándote coma se o perdeses, e cando xa o tes non esperas nin un segundo en marcalo, coma se che fose a vida niso. Pero o seu móbil, coma o teu, tamén está apagado ou fóra de cobertura, así que non hai forma de falar con el, nin sequera para intentar recuperar o teu.

Iso, maldita sexa, obrígate a quedar na casa, algo que non desexabas, pero precisas esperar a que o seu móbil volva estar operativo para poder falar con el.

Sentas no sofá do salón, aproveitando que teu pai non está, coma case sempre, e que non precisas a intimidade do teu cuarto, e pos os cascos, que conectas ao mp3, porque non tes o móbil, e dáslle a play, e avanzas polas cancións de Love of Lesbian ata que te detés cando escoitas demasiado fuego en tu corazón, arde lo que amas a tu alrededor, na voz desgarrada do vocalista de Manos de Topo, que che pon a pel de galiña con esas letras inflamadas e esa sintonía que che tirotea os sentimentos. E permaneces así, sen facer nada, só escoitando, durante máis de media hora, ata que volves marcar o número, a ver se esta vez hai sorte.

Pero, nada, nin o del nin o teu. Ambos os dous continúan apagados. Así que volves estomballarte no sofá e continúas escoitando música. Pero cada vez estás máis impaciente e érgueste con máis frecuencia ao teléfono, a ver se hai sorte e por fin podes conectar con el. Van pasando as horas e non hai sinal de que ninguén colla a túa chamada. Todo son chamadas perdidas, chamadas perdidas, chamadas perdidas.

Ao final, desesperada, decides saír da casa, aínda que quedes incomunicada, porque non aguantas máis ese encerro. Antes, realizas a última intentona e por fin, sorprendida, descobres que soa o sinal e que alguén responde do outro lado.

Escoitas a súa voz, evasiva, que se desculpa, que pon escusas porque hoxe non pode quedar contigo. E non, el non sabe nada do teu móbil nin ten constancia de que quedase tampouco na súa casa. Está seguro. E ti insísteslle en que queres velo, en que queres falar con el, e tamén bicalo, acariñalo. Pero el está en Vigo por motivos de traballo e hoxe non pode prestarche atención. Ti insistes, cos teus teimosos 17 anos, e dislle que despois do do día anterior non pode despacharte así, sen máis, por moito que diga que vos vedes outro día. Logo dun intercambio verbal cariñoso e tenso ao tempo, dun tirapuxa durante o que non cedes nin un centímetro, acaba por renderse e por dicirche que vale, que de acordo, pero que el está en Vigo e logo ten que marchar á Coruña e que non pode baixo ningún concepto volver a Baiona, e que se queres achegarte a Vigo el ten unha hora para tomar un café contigo antes de marchar, pero que ten que ser xa, porque logo el marcha e xa non vos podedes ver nin falar. E, sen pensalo dúas veces, saes a toda velocidade, pechando dun golpe a porta da casa, camiño da parada do autobús.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Fóra de cobertura