The Homens publica o seu novo traballo en cedé, vinilo e MP3

CULTURA

16 oct 2007 . Actualizado a las 02:22 h.

Para o grupo de hip-hop neoiorquino De la Soul, o número máxico era o tres. Tamén o é para os composteláns The Homens. O trío publicou onte o seu terceiro disco, Tres, noutros tantos formatos: vinilo, cedé e MP3. Estará á venda nunha edición conxunta de vinilo e compacto ou en digipack; ambas conteñen as versións dixitais das once cancións do álbum, que ademais poderán descargarse de balde na web do grupo (www.thehomens.com).

Esta variedade é posible pola «democratización no acceso da música», como o cualifica Martin Wu, guitarra e voz do grupo, que se completa co baixista Roi Fernández e Xocas López na batería. «Publicamos as nosas composicións baixo licenza Creative Commons, que permite a distribución libre da música sen ánimo de lucro. Pero tamén entendemos que hai xente que valora o disco como obxecto e queremos darlle algo especial», matiza.

Tres gravouse no estudio Ultramarinos Costa Brava, de Sant Feliu de Guixols, coa produción de Santi García, que enriqueceu os temas con sección de ventos, percusión e acordeón. The Homens entraran no estudio cun monllo de temas cuxo eclecticismo reflicte a apertura sonora do grupo e un crecemento na súa confianza. O resultado, que supón un paso de xigante con respecto á anterior entrega, # 2, achega o seu son á independencia británica. «É que levabamos moito tempo escoitando pop británico actual e redescubrindo cousas do Britpop», aclara Martin Wu, quen tamén se amosa satisfeito das letras de Tres, aínda que a pregunta que máis escoita é por que fai pop en galego, «mesmo de xente que pensabas que estaría máis normalizada». «Para nós é o máis natural, o galego é a nosa lingua cotiá e por iso mesmo é a que empregamos tamén na música», repite. Ademais, The Homens non están sós na cuestión lingüística, porque para os vindeiros meses está prevista a aparición de traballos de grupos que teñen no galego -normativo ou reintegracionista- o seu vehículo de expresión. «Quen diga que non se pode facer pop en galego vaille resultar moi difícil defender o seu argumento», conclúe Martin Wu.