De Oleiros á Coruña

Xerardo Estévez
Xerardo Estévez PAISAXES E PALABRAS

OLEIROS

X. ESTÉVEZ

13 ago 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

É interesante ver o compendio das prácticas urbanísticas desde o arco temporal democrático, porque atoparemos significativos contrastes. O Concello de Oleiros viviu, como todos os municipios limítrofes coas principais cidades, un notable crecemento demográfico mercé á incorporación dunha poboación de rendas medias e altas que apetecía a proximidade da costa, xardíns e campo. Oleiros foi quen de canalizar ese empuxe a través do planeamento, a diferenza doutros que optaron por medrar de forma desorganizada e insolidaria.

O resultado, visto desde esa perspectiva dilatada, é unha mestura do crecemento das urbanizacións con áreas rururbanas articuladas por rueiros e construcións antigas. O tecido tradicional mantívose, transformándoo nalgúns casos con viarios colectores de tráfico entre rúas e beirarrúas pouco transitadas, frondosas pantallas vexetais e doseis arbóreos, bordes marítimos coidados en liñas xerais, e cun alto nivel de equipamentos sociocomunitarios.

Se en Oleiros saíu ben foi por unha conxunción de circunstancias: un goberno e un alcalde que creron no planeamento e a súa xestión, a concepción de Juan Luis Dalda, vinculado a algunhas das experiencias máis significativas do urbanismo galego, e o afán de funcionarios como Rafael Astor, coidador da natureza e o patrimonio e consciente da importancia do deseño dos espazos para garantir o futuro. Rafa Astor estaba particularmente orgulloso do miradoiro de Nirvana sobre Bastiagueiro, que fomos visitar na súa memoria. E como non mencionar a implicación dos cidadáns e un sector inmobiliario que seguiu as determinación do plan xeral en aras dun crecemento axeitado.