Olaia Sendón: «Ter un fillo cámbiache a vida. Ter dous de menos de tres, pulverízaa»

Sen poder ir rodar, a realizadora aproveitou a maternidade para escribir contos


a coruña / la voz

Semella Olaia Sendón (Ourense, 1978) unha muller-orquestra que tanto dirixe documentais, como fai videocreacións e ilustra libros. Na casa, en cambio, fuxe da etiqueta de supernai que pode con todo. De feito, púxose a escribir contos infantís para sobrevivir á maternidade. «Sen poder ir rodar, sen poder cumprir as exixentes planificacións propias do cinema, houben de buscar unha vía de saída, unha creación de guerrilla», manifesta esta realizadora audiovisual reconvertida en contacontos.

-Foi a xeito de terapia?

-Eu tiña unha vida organizada e cun ritmo de traballo moi intenso. Embarazada de oito meses andaba choutando polas pedras para facer un documental. Pero esa vida que tiña implosionou. Con dous nenos pequenos é imposible saír de casa a rodar nada.

-Tanto lle cambiou a vida?

-Ter un fillo cámbiache a vida, pero ter dous bebés de menos de tres anos, pulverízaa. A miña vida transformouse de maneira tan radical que tiven que reinventarme con novas saídas.

-E así foi como xurdiu un novo tipo de creación na súa vida.

-Iso é. Eu son moi fan das sinerxías e atopei unha maneira de desafogar. Foi creación de supervivencia. No audiovisual os traballos están confluíndo constantemente.

-E de súpeto, renaceu coma contacontos.

-Primeiro comecei a gravar aos meus fillos e logo a contarlles contos, cousa que sempre fixemos moito na miña familia, incluso personalizando as historias. O noso país de nunca xamais era a Costa da Morte, por exemplo.

-E pasou de facer videoarte a ilustrar contos infantís.

-Víñenme moi arriba, si, e empecei a aprender a ilustrar. E na presentación do libro, vou cunhas marionetas que fixen eu. Fago o ridículo dunha maneira tan esaxerada... [Risas]

-Abofé que non soe ter espectadores tan mozos!

-É un subidón! Acostumada a dar clase na Escola de Imaxe e Son a postadolescentes case adultos, cos nenos síntome unha rock star! [Risas].

-Ten moito éxito cos rapaces.

-E que os nenos son xeniais. Eles non teñen o filtro da timidez, así que o feedback é sinxelo.

-Total que aproveitou a maternidade para abrir vías creativas.

-Para non volverme tola, si. [Risas] A min todo este misticismo entorno ao mundo das nais deume por todo o contrario. Paréceme unha majadería isto das nais que deixan de currar para centrarse só en criar aos seus fillos.

-Como di no seu libro, non son terribles. Son bebés.

-Que non me vendan que a conciliación se soluciona cando ti renuncias a mogollón de cousas para encherte a vida cun crío. Quero moito aos meus fillos, pero despois de pasarme unha tarde con eles quero tirarme pola ventá!

-Di iso sen sentirse culpable.

-Está ben a quen lle guste adicarse só a ser nai, pero iso non pode ser unha visión feminista da vida. Non é a miña visión.

-Se estrea como autora de libros infantís, pero segue de profesora na Escola de Imaxe e Son e promete volver coas súas videocreacións.

-Levo dezaoito anos dando clase. Cando tiña 23, convertinme na interina máis nova de toda Galicia. Foi rematar a carreira e empezar a currar. Dous anos despois, saquei as oposicións.

«Referentes? Moitos, pero non sei que fan agora. Levo anos sen durmir!»

«Tas? Tou», di o perfil de WhatsApp de Olaia Sendón, un bulebule creativo constante. Logo de licenciarse en Comunicación Audiovisual pola Autónoma de Barcelona, entrou na Escola de Imaxe e Son da Coruña. Dentro da súa traxectoria audiovisual, estivo presente en diferentes concursos e festivais con títulos como A casa de Lola e Andrés, Kauflanders ou Os fabulosos irmáns da luz. Durante a maternidade, converteu o freo a súa pulsión creadora nun regueiro de historias infantís que agora ven a luz. O seu primeiro libro, Xián é terrible, inspirado nos seus fillos Xandre e Aldán, está a venda nas librarías Cascanueces e Sisargas.

-Só nestes dous sitios?

-Si, porque é unha autoedición de 212 exemplares. Cada libro vai co seu número de serie. Ao ser unha tirada tan pequena, decidín deixalos en sitios onde traten as autoedicións con amor.

-Referentes cinematográficos?

-Moitos, pero xa non sei o que fan agora. E que levo tres anos sen durmir! [Risas]

-Aínda así, quero nomes...

-Olga Osorio, unha curranta e unha furafollas que anda a todo, e todo ben. E Adam Driver [actor de Star Wars, Marriage Story e Girls]. Tamén quero ir ver O que arde, a película de Oliver Laxe, dende que saíu e aínda non o logrei. E iso que intenteino varias veces, eh...!

-É das que van o cine todas as semanas?

-ERA [remarca as sílabas] das que ÍAN ó cine un día por semana; en concreto, os mércores. E cando vivía en Barcelona, pasaba o día na filmoteca.

-Polo menos, verá series...

-Iso si, que as podo ver na casa. Son superfan de Derry Girls e de Glow, mensaxe feminista. E non me lembro de máis. Cando non dormes en tres anos, custa fixar conceptos [risas finais].

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de A Coruña

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Olaia Sendón: «Ter un fillo cámbiache a vida. Ter dous de menos de tres, pulverízaa»