Samuel, Alberto e Ana

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

A CORUÑA CIUDAD

SIRO

10 jul 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

A anécdota recolleuna o escritor Marino Gómez Santos no libro Gregorio Marañón cuenta su vida, editado en 1961. Manuel Azaña, presidente da II República, nomeara xefe de protocolo ao seu cuñado Cipriano Rivas Cherif e un xornal deu a noticia cun erro de linotipia: «Rivas Cherif era Jefe de Protoculo». Pérez de Ayala contoullo a Marañón, quen comentou: «A veces, el camino más corto para llegar a un cargo es el recto». Sorprende que intelectuais como Ayala, Marañón e Gómez Santos entrasen nun xogo tan vil; pero, máis de corenta anos despois, gañoulles por goleada o xornalista Jaime Campmany ao dar por certa a improbable relación amorosa de Azaña con Rivas e acusalo de casar coa irmá do amante para disimulala. Tanto lle gorentou emporcallarse no noxo, que o contou dúas veces en ABC, en 2003 e 2004.

Non son casos illados. Abonda a xente de letras con obra recoñecida internacionalmente que aborrece ao homosexual. Ramón Gómez de la Serna escribía en 2018 que os maricas deberían estar nun manicomio, coma os tolos; e poñíalle motes e facíalle coplas satíricas a Jacinto Benavente, celebradas en tertulias de machos ibéricos; algúns, coma el, con pinta de pompiña de xabón. Tamén Juan Ramón Jiménez marcou distancia con gays e lesbianas: «Los maricones y las marimachos nunca dicen la verdad, lo que es lójico, ya que su reino propio es una mentira de la naturaleza».

Non tiñan mellor opinión políticos de esquerda como Federica Montseny, que os consideraba «equivocaciones de la naturaleza» e estaba certa de que a homosexualidade é un símbolo de decadencia social; ou Tierno Galván, o vello profesor, que en declaracións á revista Interviú, en 1977, mostrábase magnánimo e dicía que non se debía castigar aos homosexuais, pero si «poner límites a este tipo de desviaciones».