Emilio Grandío: «Supoño que o precedente de Meirás axudará a recuperar a casa Cornide»

montse carneiro A CORUÑA / LA VOZ

A CORUÑA CIUDAD

EDUARDO PEREZ

O historiador que elaborou o informe sobre a transmisión da mansión a Carmen Polo por un prezo 13 veces inferior ao da poxa subliña a posición dos Franco na ditadura: «Non eran unha familia da élite, nin sequera estaban por riba da élite. Érano todo»

15 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Ditadura a parte, Emilio Grandío quéixase dos problemas dos historiadores para entrar nos arquivos a indagar os anos 1975-78, cruciais para saber o que pasou. «Non podemos quedar con dúas nocións maniqueas do pasado, beneficien a quen beneficien. Hai que afondar no estudo de xeito crítico e con distancia, e xa van 40 anos. Penso que non hai nada menos lesivo que o traballo dun historiador. É o máis beneficioso para todos, para todos», recalca o profesor de Historia Contemporánea da Universidade de Santiago (USC) que elaborou o informe sobre a casa Cornide.

-Como se amañou a transmisión da casa a Carmen Polo?

-Primeiro pasa da Dirección Xeral de Belas Artes ao concello a través dunha permuta que negociara Alfonso Molina coa idea de atraer aos Franco á Coruña. Póxase de maneira moi rápida, o 3 de agosto do 62, venres, por 360.000 pesetas; adquírea Pedro Barrié por 305.000, e máis rápido aínda, o luns, pasa a Carmen Polo por 25.000 pesetas, un 1.220 % menos. No pleno que sanciona a poxa xa se di que Barrié ten intención de cedela a Carmen Polo. E despois fáiselle un expediente de plusvalía por 90.000 pesetas.

-¿Cal é a primeira referencia da relación entre a familia e a casa?

-A carta de Ricardo Catoira do 1 de agosto. Antes só hai rumores, pero nada testemuñado. Catoira era xefe da casa civil do Xeneralísimo e encargábase de atender as cousas cando viaxaban. Un día antes da poxa envía unha carta ao subsecretario de Facenda agradecéndolle que lle diga de que maneira unha cousa pública pode pasar á «Señora». Ao subsecretario de Facenda, que un ano antes fora responsable de Patrimonio da Dirección Xeral de Belas Artes, á que pertencía a casa Cornide. Non había ninguén mellor para aconsellar como facelo.