Non volverá


Ata non hai tanto, polas leiras de Mira, en Zas, unha familia traballaba a terra polo xeito convencional. Co carro das vacas, a sachadora e a sementadora de sempre. Máis aló de cuestións etnográficas, que quedarían ben para un comentario social ou antropolóxico, o que realmente hai de fondo é xente que non quixo romper co pasado na última etapa da súa vida, dure esta canto dure, e tendo as necesidades básicas cubertas. Moitas veces o vello, o que dá máis traballo, o que é antieconómico e que non ten nada que ver cos adiantos dos últimos anos, proporciona a algunhas persoas unha tranquilidade existencial que non lle daría o tractor ou os aparellos que fan o mesmo moito antes e se cadra bastante mellor.

Ese caso que cito de Mira non é o único. En ocasións (a moreas!) teño apartado na AC-552 dun home coas vacas á corda entre Agrilloi e A Agualada, e tamén doutro cun carriño tirado por un burro entre Dor e Agramar, en Camariñas. Si, hai máis casos, xa sei. Tamén paso con bastante frecuencia polas vacas que pastan nos herbais e montes de San Crimenzo, Dumbría, superando A Xestosa, pero xa non é o mesmo: son elas soas, xa sen a obriga de traballar na leira como sempre o fixeron as súas antecesoras. A bosta que deixan na estrada, antes insufrible, agora xa é unha das poucas pegadas que quedan dun tempo que se foi e que se vai. E sei ben do que falo, que me toca moi preto.

Esas imaxes, a de Mira, a de A Agualada, tantas, son de toda a vida, pero a inmensa diferenza é que foron as derradeiras. Non houbo máis despois delas, non haberá máis. Quen o soubera daquela, quen as puidera retratar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Non volverá