O «Batanciño» de Servia, por fin no Mosquetín

É de esperar que a incorporación desta curiosa peza sirva para retomar a idea do Ecomuseo

.

En maio do pasado ano publicaba en La Voz un artigo titulado A maqueta do batán de Servia, ¿dará chegado ó Mosquetín? que remataba co desexo de que os atrancos burocráticos non impedisen que así fose, pois o Concello de Vimianzo iniciara os trámites coa Deputación da Coruña para incorporala ó coñecido conxunto etnográfico da parroquia de Salto. Lembremos que en 1999 tal maqueta fora doada á Deputación da Coruña pola viúva e fillos do vello bataneiro de Servia (Lousame) que a construíra, José Ces Ces, coa condición de que se expuxese no futuro Ecomuseo que estaba previsto facer no Mosquetín. Ningún dos organismos responsables se preocupou de tal museo e as pezas da maqueta estiveron hibernadas no limbo do Forno do Forte de Buño, ata que agora, case dezaoito anos despois, chegaron ó seu destino. Así funciona este país.

Nos libros que publicamos en 2007 e 2008 o lembrado Roberto Mouzo e mais eu detállanse as circunstancias da doazón da familia Ces -que ben merece mil desculpas pola longa demora- e as características da maqueta, que non é precisamente, como alguén pode pensar, unha miniatura, senón un rexo aparello bataneiro de madeira de carballo de 130 quilos de peso e de arredor de un metro de altura. Este sábado día 4, ás 12 horas, será o momento tan agardado do acto «inaugural» do que demos en chamar, cariñosamente, o Batanciño, o cuarto membro da familia bataneira do Mosquetín. Neste acto os asistentes terán unha inesperada sorpresa, que non é outra que comprobar que este aparello, case de xoguete, funciona. Confeso que a min, amolado polo paso dos anos sen que a doazón dese chegado ó seu destino, xa me daba por conforme con que un carpinteiro mañoso soubese encaixar as pezas e puxese en pé a maqueta, máis ou menos como se ve nunha multipublicada foto que lle fixemos en Servia en 1999 coa viúva de José Ces ó lado. Pero resulta que o carpinteiro encargado da reconstrución -o vimiancés Jesús Santos- foi tan habelencioso que non só soubo encaixar as pezas senón que logrou poñer a funcionar o aparello, de tal xeito que, movendo o rodicio cun dedo, as manlles érguense e baixan alternativamente para petar na pía da mesa. Iso favorecerá as explicacións dos guías, pois xa non fará falla poñer a funcionar ningún dos tres vellos folóns reais ?sobre todo no verán, cando non hai auga nas canles- para que os visitantes se dean unha idea do abatanamento.

É de esperar que a incorporación desta curiosa peza sirva para retomar a idea do Ecomuseo, para o que haberá que buscar un local axeitado, e para o que cómpre axuntar pezas dos batáns (unha vara de medir, unha manta de la) e dos muíños (cribos, peneiras, ferrados etc.).

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

O «Batanciño» de Servia, por fin no Mosquetín