Fannos falta


Non podemos perder a capacidade de poñernos na pel dos demais. Hai moita xente que nega a emigración da nosa mocidade. «Nada que ver coa nosa época», dinme, «agora marchan e fórmanse, aprenden inglés. E cando teñan máis de 40 ou de 50 anos volverán». Non sei se é inxenuidade ou tan só medo ás consecuencias.

Non van volver. Porque un traballador cualificado precisa volver a un sector cualificado. E un sector cualificado tarda anos en crearse. Como isto non cambie, se volven é para a xubilación. E rebotados connosco.

Cando viaxas polos distintos países que conforman o territorio de Europa decátaste da enormidade do problema que se produce. Nós xa nos esquecemos de ver a moita xente nova xunta. En Compostela hai unha brecha enorme entre os universitarios e o público maduro; cremos que é o normal pola rutina de non ver outro mundo, pero non o é.

En canto vas por cidades como Londres, París, ou Bruxelas decátaste de que os mozos están alí, enchendo de vida as súas rúas, traballando en empresas e proxectos innovadores.

O estado do benestar, Skype e as aeroliñas de baixo custe camuflan o problema, pero non o eliminan. Con todos os matices que queiramos, as emigracións galegas do pasado foron positivas para os invididuos (ás veces) pero desastrosas no seu conxunto para o país. Esta nova vaga non é distinta. A perda de competitividade de Galicia ten que ver con esta drenaxe.

Tamén sería inxenuo pensar que isto é cousa só dos políticos. A cousa é algo máis seria ca iso: como devolvernos a mocidade. Ou, máis ben, aos mozos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Fannos falta