A Barca que nos guía

Natalia Lema
Natalia Lema ECOS DA GÁNDARA

MUXÍA

09 mar 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

A Barca de Muxía é un lugar tan transitado como máxico. Persoalmente, confésome crente, sobre todo nunha época onde parece sacrilexio declaralo en voz alta. Parece incompatible ser progresista e crente, coma se fora imposible mesturar relixión, filosofía e ideoloxías políticas.

Nos domingos despois da festividade, hai tanta xente e peregrinos que antigamente as candeas eran un auténtico perigo ante as aglomeracións. Este ano, sentouse un home maior ao meu lado. Antes de comezar a misa, preguntoume de onde era, díxenlle que de Baíñas, estoicamente. Aí quedou a cousa. Non obstante, nun tempo morto da misa, cando a xente vai comulgar, volveu intervir. Sacou unha estampa do peto e deuma. Estaba asinada por el. Díxome que ma daba para que tivese sorte na vida. Deille as grazas e el volveu concentrarse na eucaristía, con devoción.

Pareceume un xesto tan altruísta e xeneroso que non me esquecín da faciana daquel home. Souben quen era esta semana porque o seu rostro afable saíu neste mesmo medio. Era Ramón Búa, o patriarca da familia de Xesús, o fotógrafo que sempre sorrí antes de premer o obturador da cámara. Sentín, sinceramente, un sentimento de perda ao saber que falecera. A través dos comentarios nas redes, observei que era un home querido e admirado que amaba Muxía, as ondas do seu bravío mar. Nos tempos que corren, sorprende que a xente descoñecida se preste a ser tan aberta e boa coas persoas coas que só comparte asento nunha igrexa. Os cristiáns moitas veces pecamos de hipócritas. Rezamos á Virxe pero empuxamos aos nosos conxéneres por saír antes do templo, coma se fósemos apagar un incendio. Por iso, permítanme que loe unha vez máis a grandilocuencia de Ramón da Valenta.