Quixera engadir... Impresións de Héctor Pose logo da homenaxe a tres malpicáns deportados a Mauthausen

TERRA E XENTE | Hai persoas que fan que as cousas pasen. Hai outras que nunca se enteran do que pasa. Tamén hai quen se decata cando xa pasaron, e mesmo hai xente que nunca quere que pase nada...


Hai persoas que fan que as cousas pasen. Hai outras que nunca se enteran do que pasa. Tamén hai quen se decata cando xa pasaron, e mesmo hai xente que nunca quere que pase nada. Que só desexan que todo siga igual.

Carmen G. Rodeja, presidenta da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica, é da primeira clase de persoas, e foi un pracer cooperar con ela. Tras o acto cívico de honrar a memoria dos 66 veciños de Malpica, nomeadamente dos tres deportados en Mauthausen, que se viron abocados a escapar da represión franquista, teño que dicir que o agradecemento pola iniciativa é clamorosamente maioritario. Non paran de sucederse os parabéns e as mostras de felicitación non só a min, mero escribidor, senón a Carmen, ao Concello de Malpica e a Confraría de Pescadores.

Un acto de xustiza social, o saldar unha débeda coa nosa historia, cun relato intencionadamente literario e unha placa que concretiza esa lembranza comunitaria. Todo, co afán de amosar empatía coa dor e a solidariedade con todos e cada un dos familiares vencellados aos que fuxiron por mar cara á liberdade entre 1937 e 1938.

O que alí se dixo o venres pola noite non foi todo. Alomenos, pola miña banda. Por exemplo, imposible citar todas e cada unha das fontes documentais (bibliográficas, visuais ou orais) que forneceron ao autor para argallar o texto. Pretendelo sería consumir un tempo que deberían protagonizar Ánxela, Eliseo e Ana Isabel.

Mais teríame gustado nomear ao estimado Vitor R. Barca, que hai xa 20 anos escribiu un breve pero aleccionador artigo na efémera revista O Talieiro da extinta A.C. Tralla. A Dionisio Pereira, xeneroso historiador do noso mar. A José Barizo, que me contou anécdotas cando xa o libro estaba feito. A Óscar Porto que, sendo un adolescente que quería comprender, preguntoulle a Luis da Rogita por que marchara en plena contenda bélica e este díxolle: «Porque cada día que volvía do mar, eu vía as casas chorar».

Aos fotógrafos que retrataron unha época infausta. Gustaríame afondar na obra de Xelucho Abella, por documentar profusamente a ignominia feita a aquela xente digna. A Gloria Pombo, para que conserve a súa prodixiosa memoria por moitos anos máis. A Manuel Rivas, pola súa presenza, compromiso e afecto. A cada un dos veciños que se me achegaron estes días pola rúa para contarme outros casos merecedores dun libro: José de Casqueiro, Melilla, Cadeiro, etcétera, etcétera.

Cada casa, unha lacena chea

Un non quere nin pode, por tempo ou por capacidade, atender a tanta necesidade de investigar e escribir o moito que queda por sacar á luz da nosa historia. Cada casa é unha lacena chea de sucedidos susceptibles de ser narrados. Mais seguirei aplaudindo cada iniciativa, mercando cada libro, recoñecendo cada esforzo nesa liña.

Cando me presto a marchar, tamén eu vexo chorar as casas de Malpica polo ceo entoldado de incertidume diante do porvir que nos agarda. Coidemos uns dos outros empezando por amar o mar. Pois como me dixo Rivas, quen ama o mar ama a liberdade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Quixera engadir... Impresións de Héctor Pose logo da homenaxe a tres malpicáns deportados a Mauthausen