O cemento desbocado


Alí onde a razón non ten pleno dominio, nace a intuición destapándose ante os buscadores de perigos, sen ser capaces de explicarse por que, nin como se chega a determinadas conclusións.

E esa intuición é a que me fala nestes días de posibles ameazas, de perigos provocados polo temor a que se repitan actuacións que xa teño ollado e sufrido noutros pobos que me roubaron unha parte do corazón. Pobos plantados por Deus e os seus primeiros habitantes nos lugares máis fermosos, prácticos e considerados.

Vilas que viron como, a medida que se asentaban os últimos en chegar, íanlles roubando, espoliándolle aos fundadores, a beleza da que eran posuidores. Así, aconteceron nefastas actuacións urbanísticas sen concerto algún, en case todos os pobos desapegados e indiferentes polo seu futuro.

Actuacións coma a que recordo feita en Malpica, onde os últimos en chegar a cabalo da usura, con carteis anunciadores de progreso e crecemento, principiaron por lle roubar as alegrías ás vistas dos moradores, arrincándolles a ledicia que se anunciaba cando un chegaba ao pobo e o xúbilo que acompañaba a un cando marchaba del. Aquelas edificacións que, plantándose diante, na primeira liña da praia, nos lugares privilexiados, roubaron arrincándolle de callo aos primitivos e as futuras xeracións de poboadores, os soños e as alegrías que se forxaban coas vistas do mar, da praia e das Sisargas.

Non é de xustiza sisarlle á terra a beleza da que dispón o home, para cambiala por moedas. Non é progreso espoliar o esplendor natural da terra (esa riqueza que forma espíritos plenos, ese tesouro que forxa a dignidade de ter raíces), por todos os tesouros que poidan traer alleos.

Non é calidade cambiar a visión da beleza natural por un edificio nos sitios privilexiados dun pobo.

Ese privilexio que nin moito menos é noso, porque lles pertence ás futuras xeracións.

E non debemos permitirlle a ningún espoliador, eses que só buscan forxar cadaleitos de ouro, cativos tiranos escravizados da cobiza ditada polo cemento, cuxo deporte favorito é a compra de vontades; individuos sen amor a nada que non soe a metal, que se camuflan tras da suposta idea de progreso, traballo e desenvolvemento, onde só pretenden espallar a usura que se esconde tralas trampas, mentiras, os enganos e os roubos. Prometen crear riqueza para os nosos fillos e agochan os males que perseguen a eses progresos desbocados sen ética nin alma algunha. Ocultando que os índices de delincuencia, suicidios e desequilibrios mentais son sempre superiores neses mundos que crean. Que as porcentaxes de parados apenas distan dos pobos pequenos aos grandes. Que os prezos da cesta e os impostos sempre acaban multiplicándose, e que a calidade de vida que provocan remata sempre nunhas condicións desastrosas, desquiciantes, desarraigadas e co transcorrer do tempo insoportables para os habitantes dos lugares.

Por iso, considero obriga de pais manterse en alerta, para non permitir que nos volvan a enganar, como fixeron os depravados conquistadores cos indios cando lles cambiaban adobíos baratos polas súas mortes en vida.

Para rematar, permítanme sinalar ao maior dos culpables con este conxuro:

«Mal raio parta por sempre ao elo máis débil e ignorante da cadea de favores, da que dependen os cobizosos creadores do desenvolvemento sen alma».

Futuro si, pero futuro con ética.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

O cemento desbocado