«Fun xestado no Perú, nacín en Alacante e os meus pais son de Malpica»

O sacerdote Manuel Chouciño Pardo está «encantado» cos seus novos destinos en Tordoia, e tamén coa xente


carballo / La Voz

Manuel Chouciño Pardo (1975) é o novo párroco de Cabaleiros, Bardaos e Gorgullos, en Tordoia, ao lado do límite con Carballo e Cerceda. Veu de Alacante, pero toda a súa familia é de Malpica, a onde acode unha vez á semana para a catequese, e emigrantes ao Perú (outra parte a Suíza).

-Cal é a súa orixe exactamente?

-Nacín en Alacante. Meus pais estaban de emigrantes no Perú, en Chimbote. Decidiron volver no 75, pero miña nai estaba embarazada de min. Así que fun xestado en Perú, e nacín en Alacante de pais de Malpica.

-E por que, sendo de Malpica, escolleron Alacante?

-Polo clima. O máis parecido a Chimbote, en España, é o alacantino. Ten as mesmas estacións, a mesma temperatura, todo. E para aí foron, tras 12 anos en Chimbote. Aos tres meses de chegar, en marzo do 75, nacín eu. Alí non tiñan a ninguén, ningún familiar.

-Vaia aventura, case como marchar a Chimbote.

-Pois alí meu pai atopou traballo axiña. Antes era carpinteiro de ribeira en Malpica. Foi para o Perú porque alí déronlle traballo nun estaleiro potente, e xa no novo destino non tiña futuro no tema dos barcos e meteuse de albanel. Estivo de oficial ata que se xubilou. Foi toda unha casualidade. O normal sería volver para Malpica, pero buscaban un clima semellante.

-E vostede xa se criou e estudou en Alacante, non?

-Si. Estiven no Seminario Menor en Orihuela, e no Maior en Alacante. Dez anos nun, e catro noutro. Alí ordeneime, alí estiven de cura e alí sigo incardinado. O feito de estar aquí é un préstamo. Eu quería estar aquí con meu pai, quen ten 84 anos e regresou a Malpica, axudarlle a meu irmán maior, e saber que estou aquí ao lado.

-Ao lado non está, que de Tordoia ata Malpica aínda hai unha distancia.

-Eu pedín o que me deran, xa fan o favor de recibirte na diocese. Pero a min gustábame máis a posibilidade de entrar no mundo rural. Estiven en Alacante, na cidade, con proxectos sociais. Moitos anos co tema de Cáritas. Da cidade pasei a unha parroquia de costa, en Campello, onde botei tres anos. Despois, en Ibi e Tibi, de montaña, pero industrial. A min faltábame o rural. E isto foi o complemento que necesitaba para pechar o círculo.

-Fixo moito traballo na área social?

-Si, moitas cousas. Con enfermos mentais, tema de prostitución, no cárcere, levei un proxecto de mozos con risco de marxinalidade, estiven cos enfermos... Un pouco en todas partes. Faltábame a parte rural, e estou moi a gusto.

-Non lle parece que o rural galego ten moitas peculiaridades?

-Si, pero eu antes de chegar aquí xa coñecía algo, a miña familia é de Malpica. Xa sei que o mar non é o interior, pero polo menos sabes os costumes. E algúns son comúns, como o culto funerario, iso é universal en Galicia. Para a xente é moi importante que se traballe ben, que sexa moi solemne. E tamén é moi importante traballar cos mozos e cos nenos. Con isto estou traballando xa, apostando por eles. E tamén traballaremos coa catequese de adultos. Maiores e non tan maiores. Aposto moito polas reunións de grupo, pero tamén polo traballo personalizado, por recibir á xente. E ir ás casas, atender aos enfermos...

-Xente nova igual non atopa moita, polo despoboamento.

-Non te creas, empezamos hai pouco, e só para comuñóns temos uns 18 nenos, e logo están os de sexto de primaria e primeiro da ESO, que son 8 e van ser 10. De segundo e terceiro, outros 18. Intentaremos levar os de cuarto. E de bacharelato ata 23 anos, empezaron 40 catequese, sempre nas tres parroquias.

-E a nivel persoal? Como foi chegar a Tordoia?

-Moi ben. A sensación que teño é que non estou nun sitio estraño, estou coma na casa. Encantado. A xente de Tordoia é fantástica, e non é peloteo, son moi próximos e bos. E creo que se pode facer comunidade e familia, que é o que buscamos. A maiores, eu creo que perdemos moito tempo coas depresións dos traslados. E non podo perdelo. Teño unha responsabilidade: que non morra unha soa persoa sen os sacramentos, sen a visita do cura, sen o apoio na última conversa; que non pase unha xeración de nenos sen ter unha oferta por parte da Igrexa, que non haxa casos sociais sen resolver por falta de Cáritas... Todo iso é responsabilidade miña, e non podo ir amodo. Hai que mirar ao futuro. Se mirase ao pasado pensaría na parroquia que tiña antes de 14.000 habitantes, e na outra de 1.700. Agora teño 2.400 veciños. E teño a posibilidade de facer unha atención moito máis personalizada, intensa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos
Comentarios

«Fun xestado no Perú, nacín en Alacante e os meus pais son de Malpica»