«Con McDonagh e o FIOT, éxito seguro»

O malpicán logrou dous premios María Casares con «O tolleito de Inishmaan»


carballo / la voz

Só o feito de que Chévere se levase os premios ao mellor espectáculo e á mellor dirección fai que se lle poda discutir a O tolleito de Inishmaan a súa condición de gran triunfadora dos galardóns María Casares cos seus cinco premios. Dous deles foron a parar, ademais, a un mesmo destinatario, o actor Santi Romay (Malpica, 1983) posto que non só se alzou co premio ao mellor actor protagonista, senón que compartiu o de mellor adaptación/tradución con Cándido Pazó e Alberto Rodríguez.

-¿Como se sinte un despois dunha gala como a do mércores?

-Pois agora mesmo estou descansando porque deiteime tarde e teño que prepararme para unha proba de casting que teño mañá [por hoxe], pero estou moi contento e un dos motivos é que a idea de facer O tolleito de Inishmaan partiu de min; eu fun quen lle propuxen a Belén Pichel [produtora] e Cándido Pazó [director] facer este espectáculo, así que o feito de que colleitaramos cinco premios faime moi feliz. Síntome moi partícipe dos cinco e estou moi contento aínda que queda aí un pequeno punto, non de fracaso, pero si de tristeza, por non ter logrado o de mellor espectáculo, co que a noite tería sido redonda de todo.

-Hai que compartir tamén co resto dos aspirantes.

-Si, claro que si, pero cando estás aí queres levar os máximos premios posibles e sobre todo os máis importantes. Pero estou totalmente contento polo recoñecemento que tivemos e, sobre todo, por como está indo o espectáculo e como está funcionando entre a xente. Ultimamente, estamos indo a sitios nos que ao mellor non hai unha programación tan habitual de teatro e o público está respondendo moi ben; de feito nas últimas dúas funcións, en Cuntis e Vila de Cruces, había constantemente aplausos entre escena e escena, que é algo que ao mellor non pasa no Rosalía de Castro [da Coruña], onde o teatro é habitual.

-¿O público é máis espontáneo nese tipo de vilas?

-Si. E ademais é un texto que chega moi ben nas vilas pequenas porque precisamente fala diso: dun núcleo illado onde hai unha vida costumista, de pobo e con personaxes coas que a xente pode sentirse identificada nalgúns aspectos.

-¿Antes de acadar o éxito sentía máis presión por ter sido o impulsor da montaxe?

-A verdade é que sempre tiven bastante confianza nesta montaxe por varios motivos: polo texto de Martin McDonagh, porque xa tiña a experiencia de facer Un cranio furado, que foi un éxito total e polo que xa recibira un premio María Casares, así que iamos sobre seguro, e tamén porque se formou un elenco de actores e actrices marabilloso e excepcional. Cando se dan esas dúas cousas é moito máis fácil acadar o éxito. Eu confiaba en que a cousa ía funcionar e que ía ser un bo espectáculo, aínda que obviamente non esperaba que tivese este recoñecemento e estes premios.

-¿Foi moi complicado preparar a adaptación do texto orixinal a tres mans?

-Isto partiu dunha idea nunha anterior montaxe. Durante Xardín Suspenso do Centro Dramático Galego a miña compañeiro de reparto Melania Cruz faloume deste texto e regaloume o libro. Aos poucos, eu púxenme a traducilo con Alberto Rodríguez, que é quen ten realmente dominio do inglés, e despois lle pasamos unha tradución moi literal a Cándido Pazó, que foi o que lle buscou o xeito para adaptalo ao galego.

-E ata facer que a xente o sinta como algo moi próximo.

-Si, realmente non houbo que tocar moitas cousas porque hai moitas similitudes entre Irlanda e Galicia e ese mundo costumista irlandés que mostra McDonagh na súa obra podía ser perfectamente Malpica ou Carballo, zonas absolutamente galegas.

-Xa traballara nun «Cranio Furado» de McDonagh, tamén en coprodución co FIOT e con premio nos María Casares. Parece que a fórmula do éxito está clara.

-Si, teño que buscar outro texto de McDonagh e plantexarllo ao FIOT de Carballo, e xa temos o éxito garantido [risas].

-¿Foi máis complicado asumir o papel protagonista ou afrontar a parte física de interpretación polas eivas da personaxe?

-O máis complicado, sen dúbida, foi a parte física. Nas reunións previas sobre como enfocar a personaxe Cándido díxome que tiña que ser coma un verme, estar completamente deformado e dar mágoa só de velo, e con esa consigna comecei a traballar moito a parte física. Foi o máis custoso e nos ensaios pensei que podía chegar a lesionarme e levei algún susto, pero agora xa o corpo se foi adaptando a esa composición e lévoo doutra maneira, xa non é tan sufrido.

-Ten contado que tras a primeira función, na Illa de Arousa, unha espectadora lle dixo que pensaba que era tolleito de verdade.

-Pasoume na Illa e nalgún sitio máis. Ao saír do teatro hai xente que non me coñece que pensa teño algún tipo de deformidade ou que levo unha prótese; é algo que me fai ilusión porque demostra que o estou a facer ben. Na Illa, unha señora díxome: «Se soubese que eras normal tería rido máis».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«Con McDonagh e o FIOT, éxito seguro»