Paseo polo amor e a Costa da Morte

ignacio vilar

FISTERRA

j. m. casal

Ignacio Vilar, director da película «Sicixia», conta os seus percorridos pola comarca

05 jun 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Hai moitos anos abeiramos, a miña compañeira e máis eu, á Costa da Morte a pé.

Subimos ao Monte Pindo e desde o cumio da Moa ollamos a inmensidade do Océano. Chegamos á Casa da Xoana; nesa cova imensa escoitamos o zoar do vento atravesando de lado a lado a montaña de granito dos nosos deuses. A mesma cova onde as meigas e bruxas, no solsticio de verán, facían os seus aquelarres.

Bañámonos na praia infinita de Carnota e na Fervenza do Ézaro que, de súpeto, cae dos penedos ao Atlántico. Fomos á poxa da lonxa de Fisterra, falamos coas peixeiras e cos mariñeiros. Escoitamos, cubertos pola borraxeira, a Vaca de Fisterra nos cantís do fin do mundo.

Seguimos a viaxe polo Mar de Fóra e bebemos na fonte que cae ao mar, a mesma na que bebían os castrexos de Castromiñán, o castro máis espectacular de Europa pola marabillosa paisaxe de cantís e mar onde se atopa.

Ao chegar á ría de Lires lembrámonos de Tales de Mileto, o pai da Filosofía grega que nos ensinou a vadear os ríos e alí esperamos a que baixara a marea para cruzar a pé o río do Castro cara á praia de Nemiña.

Subimos polo monte Cachelmo cos percebeiros de Muxía que ían coller percebes aos cantís da Furna da Buserana. Contáronnos a lenda do trobador Buserán e a princesa Florinda que nos días de treboada, co mar batendo na Furna, aínda escoitaban fermosas cántigas de amor e agarimo. Faláronnos do poeta Gonzalo López Abente e lembramos a Rosalía de Castro que que estivo na romaría da Virxe da Barca coa súa amiga Eduarda Pondal e escribiu fermosos versos inspirados nesa experiencia.

Moveron a Pedra de Abalar que nos meteu de cheo no rito de iniciación. A Pedra abalou e escoitamos e sentimos alí o son inmemorial unido ás rochas, á terra e ao mar, a mesma marabilla que escoitaron os nosos devanceiros, antes de que chegaran os romanos coa súa espada e a súa cruz

Abrazamos, nas Torres de Cereixo, o carballo que polos anos xa se transformara nunha carballa. O superior transfórmase en feminino en Galicia. O son das palilleiras de Camariñas levounos pola beira do mar desde o Cabo Vilán ao porto de Santa Mariña. Nesa viaxe colleunos unha impresionante treboada. Non había ningunha casa onde abeirarse. A choiva e a auga das ondas do mar empuxadas polo vento batían en nós. Alí, camiñando pola praia do Trece, entrou de cheo e para sempre a Costa da Morte en min.Coñecemos a Man de Camelle, antes de que chegara o chapapote do Prestige ao seu fogar.