A nosa gran viaxe ao Pindo

iVÁN VILLAR aGULLEIRO

CEE

EN PRIMEIRA PERSOA, POR IVÁN VILLAR | O importante era o que nos iamos atopando polo camiño

19 dic 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Un dos recordos máis fermosos da miña xuventude eran as rutas ó monte do Pindo. Ó chegar as datas de Nadal, coincidindo coas vacacións escolares, os amigos da parroquia, adoitabamos organizar unha viaxe de acampada á Moa. Lembro que a noite antes da ruta pouco se durmía. Cos nervios e coa ilusión, parecía que as horas non pasaban e o pulso mantíñase acelerado ata que quedabas rendido.

Madrugabamos moito para poder estar a altura da igrexa do Pindo antes de que saíra o sol. Era moi fermoso ver o amencer dende o alto do monte, onde os penedos comezan a mandar na paisaxe e os pinos diminúen a súa presenza. Lembro que, mentres ascendíamos, a paisaxe tornaba de aspecto e as inmensas pedras de granito amurallaban o camiño o longo da ruta. Ó chegar á altura do antigo castelo, sentabámonos no muro, medio destruído, a beber auga e picar algo para coller enerxías. Esas paradas eran un momento de risas e charlas en total liberdade, creo que esa era a gran maxia da viaxe.

Algúns de nós tiñamos emisoras de radiofrecuencia que usabamos para falar coa familia e informar como iamos. Esas emisoras tamén eran un gran pasatempo cando estabamos na zona de acampada, xa que podiamos falar con radioafeccionados que estaban a bastante distancia e tamén pasabamos as horas escoitando as emisoras dos mariñeiros e as súas conversas. Logo dese descanso, viña o tramo final, onde despois dunha zona con moita menos pendente, onde a herba fina medra ó carón do pequeno rego que flúe pola veira do monte ata chegar ó pequeno val. Ó levantar a vista podíase ver o olimpo, que semellaba moito máis preto do que realmente estaba, entrando no último tramo onde os penedos adoptan formas de todo tipo. O camiño íase complicando e uns poucos pinos e matogueiras estampaban a paisaxe deixando ó fondo a praia de Carnota e as vistas da ría coa Lobeira ó fondo.