«Non hai maior orgullo que a confianza que depositaron en min tanto tempo»

A música e a súa familia van ocupar agora o tempo do mestre que non ten pensado unha volta á actividade política

.

cee / la voz

Isidro Caamaño Trillo (A Ameixenda, 1952) acaba de pór fin a 40 anos de traballo continuo no colexio Manuela Rial Mouzo de Cee, ao que lle dedicou gran parte da súa vida profesional e ao que vai seguir ligado para o que precisen aínda que agora conta con ter máis tempo para a música, a súa outra gran paixón. O que descarta é volver a participar na política.

-¿Como foi a súa chegada ao Manuela Rial?

-Comecei como profesor o 1 de setembro do 1977. Xa uns meses antes empezara co coro no colexio, co que participamos en varios actos e mesmo acadamos algúns premios. Foi por unha substitución e ao curso seguinte había dúas prazas, presentámonos 21 e quedamos Pepita, que despois foi directora en Dumbría e máis eu. Daba clase en primeiro de EXB e despois xa sempre inglés en sexto, sétimo e octavo. Foron 13 anos de mestre e outros 27 como mestre e director.

-¿Que logros acadou o centro durante este tempo?

-Houbo moitas cousas, pero quizais un dos principais foi a ESO no ano 2.000 porque mesmo houbo que reformar instalacións para adaptalas e foi cando se fixo o pavillón cuberto. Despois ven a LOE a LOMCE e dende o 2010 -daquela fomos os primeiros da comarca- somos centro plurilingüe, agora tamén en infantil. Mesmo antes diso xa fomos pioneiros en idiomas. Damos en inglés un terzo das horas en tres e catro anos e preparamos aos alumnos para a obtención do First de Cambridge. No eido cultural e deportivo poderiamos destacar moitas cousas, como os éxitos co voleibol, o xadrez...

-¿Creouse comunidade na contorna do centro educativo?

-Os antigos estudantes traen agora aos seus fillos, a maioría dos mestres son tamén exalumnos... Como anécdota, eu tiven a un que xa era licenciado en dereito e durante moito tempo viña todos os sábados e os domingos a que lle ensinase inglés. É unha familia, pasan no colexio dende os tres aos 16 anos e créanse uns valores de pertenza. Nos actos do 40 aniversario había más de 700 antigos alumnos.

-Implicaba unha gran responsabilidade todo iso.

-Si e non, porque foron moitas horas de traballo, pero sempre tiven o respecto e o apoio de todos. Por iso lle estou moi agradecido a Marcelo Castro-Rial Canosa, en paz descanse, aos seus fillos, a toda a familia, aos inspectores e alcaldes cos que tratei, á Consellería de Educación, a todo o persoal docente e non docente do colexio e, por suposto, á miña muller -teño unha santa- e aos meus fillos. E que non hai maior orgullo para unha persoa que a confianza que depositaron en min durante todo este tempo. Eu tratei de levar a bo porto o barco que me encomendaron e agora queda en boas mans con Jesús Sánchez, Lorena Maceiras e Gema Fernández ao fronte, que, por suposto, van ter a miña axuda para o que precisen.

-Vostede que coñeceu a tantos, ¿é certo o que tanto se fala de que os nenos son agora máis maleducados ca antes?

-Os nenos son nenos, os de agora e os de antes. O que hai é que darlles responsabilidades e non se pode estar cambiando o modelo educativo cada catro anos. Os partidos deberían sentarse e chegar a un consenso, porque son escandalosos os resultados que obtemos en PISA e penso que teñen que ver con estes cambios constantes. Con todo, estou contento coas reformas que se están facendo en Galicia, paréceme que van funcionando ben e con inversión.

«Un pobo que canta é porque está vivo, pero precisamos mestres profesionais e achegar o canto coral á xuventude»

O exedil de PP, que estivo a piques de ser deputado, ve un futuro de moita música e pouca política.

-¿E agora que?

-¡Ui! Eu son de cu inquedo non son de estar parado moito tempo. O día 10 marchamos para Roma, onde cantamos o 12, día do Pilar, no Vaticano, e xa estamos pensando en que o ano que vén cantar no Pilar en Zaragoza. Por suposto vou seguir co Coral Costa da Morte e incluso non descarto preparar algún instrumento. Pero agora o que máis ilusión e me fai é que cando estaba no colexio Apostol Santiago fundei un coro. Había un rapaz que se chamaba Javier e ao padre Manuel Feijoo gustoulle tanto como cantaba que nos fixo unha misa enteira para nenos. Nunca tiven tempo de preparala e agora imos tentar presentala o 26 de novembro nos actos do colexio e cantala na televisión.

-¿Como está o panorama do canto coral na Costa da Morte?

-Non está nos mellores momentos. Penso que temos que introducir novos temas, formas distintas e outro xeito de velo. Que haxa grupiños en todas partes é bo porque un pobo que canta é que está vivo, pero precisamos mestres profesionais que nos dean un certo nivel e achegar o canto coral á xuventude.

-¿Pensa volver a política?

-Non, segunda partes nunca foron boas. Ademais eu tampouco tiven moita sorte na política [risas]. Estiven dúas veces ás portas de ser deputado, así en plan ir de número 15 e sacar 14. Tampouco era a miña pretensión. Estou orgulloso de facer política local, porque foron 28 anos no Concello: no goberno, na oposición, en todos os lados. Á miña muller, que teño tanto que agradecerlle, nunca lle gustou iso e eu tamén estou moi desencantado coa política. Non concibo como alguén, sexa do partido que sexa, vaia aí a favorecerse, a beneficiarse persoalmente e non a traballar por e para o pobo. Cando tiñamos maioría absoluta ofrecérenme unha dedicación exclusiva e non quixen porque non me parecía que para facer unha programación cultural en Cee houbese que quitarlle ao Concello eses cartos que podían ir a obras ou a outra cousa. Penso que un alcalde ten que cobrar, porque son moitas horas, pero non tres ou catro soldos nun pobo pequeno como os de aquí.

 

Votación
11 votos
Comentarios

«Non hai maior orgullo que a confianza que depositaron en min tanto tempo»