De cando visitei por primeira vez o meu bosque sagrado, Monte Neme

fernando cabeza quiles

CARBALLO MUNICIPIO

Imaxe do sitio orixinal, onde estivo o círculo lítico
Imaxe do sitio orixinal, onde estivo o círculo lítico CABEZA QUILES

Escribe Fernando Cabez Quiles, experto en toponimia e admirador deste recuncho

11 sep 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Se Santiago é espléndida torre de reloxos e acibeches antigos, Padrón río e cereixas e O Ribeiro manso caudal de pipas e viñedos, Carballo de Bergantiños é un magnífico bosque de carballos sagrados nunha interrompida e profiláctica noite de San Xoán. Aquí a fraga invádeo todo: magníficas árbores no bosque carballés do Añón, castiñeiros pondalianos en Dormeá, carballos en Carballido. Os piñeirais pontecesáns fan doce son e en ningún lugar como nestes boscosos territorios os piñeirais exhalan queixumes tan agoniados e sinceros.

No país de Carballo de Bergantiños no canto de toponimia, cumpriría falar dunha fitotoponimia verde e exuberante con exemplos como o de Verdes, Erbecedo, Carballo ou O Bosque. Así e todo, onde a toponimia descobre os máis xenuínos segredos da terra é no nome do monte Neme, topónimo derivado da voz celta nemeth ‘bosque sagrado, santuario’.

En canto ao seu templo, chamado A Eira das Meigas, visiteino por primeira vez un xa afastado serán do ano 1978. O home paisano que me acompañaba contoume monte arriba que era un círculo de pedras brancas sen labrar de «douscentos metros de superficie» e que a última vez que o vira «aquela terra estaba e tiña movemento». Cando chegamos ao cume da significativa orografía o círculo desaparecera. Apetencias mineiras baleiraran o redondo ventre da montaña e o refrescante vento do mar de Razo movía un sitio completamente baleiro. Malia a profanación, o crómlech foi documentado no seu día nada menos que por Murguía. Antes de abandonar o lugar, crin ver durante uns breves instantes unhas sombras femininas fuxir entre uns piñeiros escuros, visión que eu atribuín a un efecto óptico producido polo luscofusco.