A vella fonte da praza de Carballo

Toni García de Seárez

CARBALLO MUNICIPIO

JOSE MANUEL CASAL

DENDE MONTEVIDEO | «Todos nos lembramos dela con emoción, case con devoción... coma se fose unha fonte de auga bendita e fósemos todos bautizados na súa pucharquiña»

28 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Na praza maior de Carballo hai unha fontiña que viste un traxe de noiva verde de un pequeno xardín. Semella un lugar enfeitizado, pero ninguén recorda que tivese acontecido alí nada que vala a pena. Pero os fillos de Carballo que andan polo mundo pensan na fontiña con melancolía. Todos nos lembramos dela con emoción, case con devoción... coma se fose unha fonte de auga bendita e fósemos todos bautizados na súa pucharquiña. É o lugar sagrado do pobo para románticos e morriñosos. Non fai moitos anos os veciños co vaso na man e o xornal baixo do brazo ían a buscar un pouquiño de auga entre o ridente falar das mozas en alto castelán á hora do solpor. É certo que a nosa auga pode compararse coa de Roma, de fama no mundo, clariña e espallante, como a que arrastra o noso Anllóns entre amieiros e carballos, onde todo é verdecer tenro e raiolante como unha ensalada onde picotean centos de merlos, de verderolos, millarengos e xílgaros que tecen oi seu balbordo no ceo azul da mañá bergantiñá. Cantan en riba do pobo, á beira da fonte, pombas brancas, negras, amareliñas que se desfollan no aire rexoubando da vella igrexa parroquial.

Ao redor da fontiña hai casas de galerías grises onde viven xentes que se lembran de canto ten acontecido na historia da vila, onde naceron e onde, sen présa, han de morrer.

Xaquín non era alto, nin baixo, nin mediano. Parecía una cousa pero era outra. Ao lado de un alto, era baixo, o lado de un baixo era alto. Non tiña parella. Semellaba que non sabía nada, pero facía citas filosóficas co crego don Venancio, un home nervioso, que falaba de présa, andaba a présa, sabía refráns e botaba sermóns moi axeitados fronte a un café onde xogaban, bebían e bardallaban os mozos. Nas parrillas da fonte, as mozas pousaban as sellas despois de enchelas no picho de ferro. Coa sella á cabeza unha tras outra marchaban en ringleira, faladoras e donairosas. Perante o día as mozas traballaban na casa, pero a hora da fonte era a hora do amor e ían peiteadas, co cabelo lustroso e a roupa limpa. Os mozos estaban á espera cunha rosa na boca.