«Cando o meu día comezaba ás 10 da noite»

En primeira persoa | «Nunca tiven a paciencia suficiente para aprender a tocar un instrumento, pero supoño que o feito de facer bailar á xente cos discos compensaba», narra Fran Rodríguez, locutor de Radio Voz Bergantiños


Se queres coñecer realmente a unha persoa, sal de festa con ela. Isto entra en total contradición co refrán que reza que de noite todos os gatos son pardos, pero é que a noite acaba por descubrir quen somos realmente, para ben ou para mal. Quédome co «para ben», xa que a día de hoxe, a maioría de amigos que conservo son precisamente dunha época na que vivía máis de noite ca de día.

Son un tipo que se deita as 10 da noite por norma xeral, pero isto non sempre foi así: houbo unha época na que o meu ciclo vital empezaba precisamente a esa hora. Comecei a traballar na noite cando vivía en Villablino, León. Alternaba estudos e traballo en locais de copas cando tiña apenas 15 anos.

Meu pai retirouse da mina no ano 91, e sendo el de Evas (Sofán), e a miña nai da Casilla (Carballo), decidiron volver a casa. Loxicamente, sendo eu menor de idade, pois tiven que vir con eles.

Non é un reproche, todo o contrario, aquí atopei o mellor que me pasou na vida: coñecín a Marisol, a persoa que máis me coñece (de feito estou pensando se non debería ser ela a que debería escribir estas palabras), e ademais é a persoa ca que comparto dous fillos marabillosos. É difícil manter unha relación cando te dedicas á hostalaría nocturna, pero o feito de que ela estivera case tantos anos coma min traballando no mesmo, fixo máis levadeira esta viaxe.

Recordo o meu primeiro ano en Carballo. Non traballaba, e precisamente por iso tiven tempo de, acompañado por meu primo Finucho, coñecer a movida carballesa de principios dos 90. Quedabamos pola tarde na de Catito, o bar que facía esquina na Rúa Cervantes. Se non había moita xente, Catito poñíanos a discografía completa de The Police.

Empezabamos as noites no Bule-Bule, xa na zona da Estrela, e pasabamos ao Tubular. Alí estaba o gran Fernando Macías na súa cabina, e a min gustábame ir a primeira hora cando aínda non había moita xente, porque sen apenas coñecerme de nada, Fernando deixábame meter os fuciños no seu territorio e explorar os vinilos cos que traballaba. Agora mesmo, recordando isto, soa na miña cabeza One step beyond, de Madness.

Tiña Carballo por aquel entón unha banda sonora fantástica, en calidade e cantidade. Era unha época na que os pinchadiscos, ou espeta discos, como xa escoitei nalgunha ocasión, eran a referencia á hora de mercar un álbum. Recordo cómo iamos á cabina a preguntar de quen era ese temazo que acaba de soar e o pincha che contaba, non só de quen era, senón que che cantaba a procedencia do grupo, cantos discos tiña no mercado, que tivo que pedilo a Londres, que aquí aínda non estaba editado...

Non pasou un ano dende que chegara a Carballo e empecei a traballar no Boana (despois John Ross), era entroido do 1992 e ata o 2010 que naceu Lena, a miña filla maior, non deixaría de traballar pola noite.

No ano 98 decido dar o paso e abrir o meu propio negocio. Eu, gran fan dos Rolling Stones, recoñezo que non fun moi orixinal co nome, chameille Stone Bar. Foi neste momento cando decidín saír da barra para subirme á cabina, algo que acabou por engancharme.

Nunca tiven a paciencia suficiente como para aprender a tocar un instrumento, pero supoño que o feito de facer bailar á xente cos discos compensaba esa vocación frustrada. Recordo esta época con especial cariño, e supoño que moitos dos que alí paraban, tamén. Sobre todo eses que empezaron a mocear cas súas parellas entre aquelas catro paredes; dou fe de que moitas delas acabaron en voda e seguen felices a día de hoxe. Tal vez habería que pensar en cambiar a letra de Love is in the air, por Love is in the night... en fin.

Cando digo que deixei a noite no ano 2010 minto a medias, xa que a día de hoxe sigo facendo algún que outro bolo cando me reclaman. Poucos, iso si, pois xa non estou para eses trotes, pero resulta gratificante cando vas «pinchar discos» a algún local e ves xente da túa xeración, casada e con fillos, que decide saír esa fin de semana para facerche unha visita e así recordar vellos tempos.

Antes de rematar este repaso pola miña historia dentro da movida de Carballo, quero facer referencia a dous hostaleiros incombustibles: o primeiro, Manuel Gerpe, Manolo o do Bule; o segundo, Horacio Castro, Horacio do Patacón. Dentro de nada, se non os levan xa, cumprirán 30 anos traballando na zona da Estrela de Carballo. Nada do que aquí contei é alleo a eles.

Viva Santa Jada!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

«Cando o meu día comezaba ás 10 da noite»