«Carballo é o mellor lugar do mundo»

«(...) Desde hai anos decateime dunha cousa: moitas estreliñas de mar varadas na praia? que ao día seguinte estaban mortas xa que ninguén as salvaba. Comecei a recollelas, unha a unha e devolvelas ao mar? e a pedir colaboración: ?Axudádeme a facer o mesmo?. (...)»


Carballo / La Voz

Nacín o 31 de maio de 1943 no lugar de Vista Alegre, da parroquia de Oca (A Estrada). O 18 de decembro de 1965, con 22 anos, recibín o sacramento do Orde sacerdotal. Celebrei con moita emoción as vodas de ouro sacerdotais dando grazas a Deus polos 50 anos dun cura feliz. Despois de dous anos en Pontedeume e catro en Santiago, na parroquia de Salomé, levo de cura de

Carballo 45 anos, desde o 1 de agosto de 1972, onde cheguei con 29 anos.

Síntome feliz en Carballo. Aínda que non nacín aquí, nesta terra botei raíces profundas e considérome carballés de corazón, fillo adoptivo e pai-avó de moitas xeracións de carballeses. Aínda que tiven oportunidades de cambiar, incluso durante os doce anos de vicario episcopal da Coruña, continuei servindo a Carballo coa axuda inestimable de Manuel Rodríguez… Aquí quero seguir servindo ata que o Señor me chame e ser enterrado onde tamén sepultei aos meus pais e con todos os carballeses a quen dei cristiá sepultura.

Sempre digo, plenamente convencido, que Carballo é o mellor lugar do mundo para vivir e cando alguén fala mal de Carballo reivindico a boa fama, dicindo que somos «boa terra e mellor xente». Porque temos:

-O mellor pan.

-O mellor patrón San Xoán Bautista, de quen dixo Xesús «ninguén máis grande nacido de muller…»

-Sobre todo a mellor xente, de corazón grande, bos e xenerosos

-E a mellor praia: Razo…

Desde que cheguei a Carballo namoreime da praia de Razo. Dedicábame a pasear, a tomar o sol, a recoller ollos de boi, a rezar e a pensar… (moitas das iniciativas e proxectos para cada curso aí naceron). A Razo invito á familia, aos amigos, ao cardeal Rouco e aos bispos de Galicia...

Desde hai anos decateime dunha cousa: moitas estreliñas de mar varadas na praia… que ao día seguinte estaban mortas xa que ninguén as salvaba. Comecei a recollelas, unha a unha e devolvelas ao mar… e a pedir colaboración: «Axudádeme a facer o mesmo». Moitos respondían «non ves que é perder o tempo, son milleiros as estrelas, ademais nas próximas mareas volverán á praia, mira… Mellor é tomar o sol.., ou estar tomando unha caña na terraza do Cordobés. Non te dás conta que a praia ten moitos quilómetros e que hai milleiros de estrelas na beira. A túa é unha batalla perdida. Non podes salvalas a todas».

A quen así me fala, dígolle que hai tempo para todo, e respondo agachándome, collendo unha estreliña devolvéndoa ao mar e dicindo «para esta si valeu a pena… Está salvada». E sen desanimarme ano tras ano, sigo invitando a colaborar e facer o mesmo.

Con que satisfacción e gratitude comprobo que foron e son moitos os que aceptan a invitación e se embarcaron nesta tarefa ilusionante de salvar estreliñas da mar, devolvéndoas ao mar da vida para que non morran na beira.

Lembro con gratitude a tantísimos xenerosos e leais colaboradores, catequistas, voluntarios de Cáritas… que desde o comezo veñen dedicando tempo, corazón, esforzo e axuda material ás tarefas da parroquia. Que Deus volo recompense. Así conseguimos entre todos «salvar tantas estreliñas», vivindo como propios os problemas, alegrías e sufrimentos de todas as familias, tantas horas dedicadas á catequese e ás actividades xuvenís, tantas celebracións da misa e dos sacramentos. Foron 6.720 bautismos, 6.628 primeiras comuñóns, 5.410 confirmados, 2.305 casamentos, 3.281 falecidos, especialmente a fraternidade xenerosa manifestada a través do servizo exemplar de Cáritas. «Acoller, abrir portas e construír Igrexa» é o lema da miña vida sacerdotal.

Entre todos fixemos moitas obras materiais: construímos a igrexa e complexo parroquial, a capela da Brea, o santuario de San Cristovo, a recuperación do edificio do Centro Social, e da capela da Milagrosa, todos os locais que albergan os servizos e programas de Cáritas (Centro de Día para Maiores, Albergue Transeúntes, Fogar Dona Basilisa, Casa de Acollida…).

«Acoller e abrir portas». Así o proclamamos nas dúas pancartas que colocamos con motivo dos 40 anos da bendición da igrexa: «Esta igrexa ten as portas abertas, onde todos poden sentirse acollidos, amados, perdoados e invitados a participar na eucaristía». «Queremos que este templo sexa unha casa solidaria para compartir, un oasis de silencio e oración, un hospital de campaña para curar as feridas da alma». E así queda reflectido na apertura do adro parroquial: dous brazos que acollen, o mural do Pai que sae o camiño a buscar ao fillo, a imaxe de María Nai da Misericordia ao pé da cruz de cada fillo…

Foron moitas as cousas que levamos feito entre todos, pero fundamentalmente a miña preocupación é a de toda esta Comunidade son as persoas: salvar estreliñas. Porque «as cousas son importantes, pero a xente o é máis» que cantamos de mozos con Viva la gente.

Moitas grazas, Boas festas. E feliz verán en Razo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

«Carballo é o mellor lugar do mundo»