«Gustaríame que o lector se sentira como se o sacara a bailar»

A autora presenta estes días o seu novo libro e prepara a súa participación en varios simposios


Rosalía Fernández Rial (Carballo, 1988) non para estes días. Onte presentou en Compostela o seu novo poemario, Sacar a bailar, e mañá fará outro tanto na súa vila natal (Pazo da Cultura, 19.30). Ademais, xa está na imprenta a súa seguinte obra, Aula sen paredes, e a próxima semana participará en dous simposios da Real Academia Galega e da Facultade de Ciencias da Educación de Santiago.

-Un título moi suxerente «Sacar a bailar».

-Si, desde logo. Sacar a bailar é unha compilación de poesía e o título vén precisamente porque me din conta de que era unha especie de acto subxacente a todo o percorrido. Hai unha certa festividade poética de xeito transversal en toda a obra.

-¿Cal é o porqué deste libro?

-Trátase de, por unha banda volver a vista atrás, aos inicios, que están moi vinculados a Carballo e a Lumieira, pero dalgún xeito tamén é unha continuación cara adiante. É como repasar a traxectoria para coller impulso cara o futuro. Remata cuns poemas inéditos que apuntan novas liñas. E o acto de sacar bailar tamén implica o tránsito da poesía escrita cara a acción, cara a poesía de carácter máis escénico.

-A escena cada vez está máis presente na súa actividade.

-Esa interrelación do poético na escena, da poesía dentro do teatro, do teatro poético, é unha evolución que veu acontecendo desde o principio, pero que agora se acentuou notablemente. Esas dúas facetas fóronse fusionando ata dar lugar a ese Sacar a bailar, por iso tamén este repaso artístico chega no momento preciso; necesitaba esa revisión en espiral, era o momento de facelo.

-¿Busca que os lectores sintan algo concreto ou sérvelle simplemente con que sintan?

-Estou de acordo coa segunda idea. Penso que os libros, as obras, as pezas artísticas en xeral, unha vez que transcenden do persoal ao público pasan a ser máis dos receptores que do emisor. E as veces ten unha visión moito máis obxectiva, con máis perspectiva, calquera persoa que sinta algo con ela que o autor. A min o que me gustaría sería que o lector se sentira como se o sacaran a bailar, que o poeta ao danzar coas palabras convidase ao lector ou lectora a bailar cos versos e a sentir. Simplemente sentir xa é absolutamente marabilloso.

-Onte presentou o libro en Santiago e mañá xa o traerá a Carballo.

-Claro que si, Hai que volver sempre á casa, ás orixes, como dicía Manuel María. Mañá estaremos en Carballo e ademais teremos o toque musical de ELO, ese conxunto musical que teño con Serxio Moreira. Todas as persoas que se acheguen serán benvidas.

-Ademais, o martes participará na Coruña no simposio de RAG sobre Manuel María.

-Si, un dos meus papeis será a participación nunha mesa colectiva na que analizaremos a súa traxectoria vital e como esta inflúe na súa obra; eu ocupareime do primeiro Manuel María, desde os anos 50, cando empeza a compoñer Muiñeiro de brétemas, ata a década dos 60. Ademais participarei no recital co que se pechará esa primeira xornada.

-E só uns días despois intervirá nun curso da USC sobre a ensinanza de linguas.

-Si, e aí está outra das tarefas que más me ilusionan e na que máis estou traballando nos últimos anos: levar todo iso do que falabamos, o poético e o teatral, ás aulas e convertelo nunha ferramenta pedagóxica que sirva para mellorar e optimizar o ensino e o aprendizaxe de linguas. En breve vai saír tamén Aula sen paredes, que está xa na imprenta, e falarei precisamente desa vertente máis pedagóxica dentro da expresión artística.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Gustaríame que o lector se sentira como se o sacara a bailar»