As pantasmas de Man

. Dequenquén protagonizou en Camelle unha viaxe dramática á vida e obra do Alemán


camelle

Man fíxose real na Casa do Alemán. Dequenquén protagonizou unha viaxe dramática á vida e ás pantasmas de Manfred Gnädinger. Un regreso á adolescencia, á madurez e á vellez do artista. Saltando de diante para atrás pola biografía de Man.

O Manfred novo, o Man xa vello, en diálogo continuo: «Ti só contra o mundo». Dille Manfred a Man, «un colono» en Camelle. Giuliano Lancelotti, o alemán adolescente; Paco Albarellos, como Man; Alicia Baña, Andrea Rodríguez e Bernardino Martínez foron os artífices das recreacións de imaxes vividas en Camelle coa presenza do anacoreta. Dirixiu Xosé Leis, con textos de Bernardino Martínez.

Había xente emocionada entre o pouco público asistente. A memoria dun «artista que quería deixar un legado para despois da súa morte»: «Que cada día que pase eu siga vivo», proclama o artista xa convertido nun personaxe, coas súas loitas, as súas penalidades e os padecementos dun home que chegou a sufrir os rigores da Xustiza.

«Formo parte de Camelle»

«Eu formo parte de Camelle», acaba proclamando. Este pobo da Costa da Morte foi o seu paraíso e o seu inferno ao mesmo tempo. En fin, unha crónica dunha traxedia. Un espectáculo dinámico que se espallou polos recunchos dunha Casa do Alemán que o luns semellaba un espazo vivido nos que a presenza de Manfred era real.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

As pantasmas de Man