«¡Hai tantas cousas dos maiores das que podemos aprender!»

Visita hoxe Cabana cun programa dedicado a Matilde Vilariño e gravará aos usuarios do centro social


Omar Rabuñal (A Coruña, 1978) visita hoxe (16 horas) o centro social de Neaño para presentar o programa televisivo No mellor da vida (A Galega) dedicado á cabanesa Matilde Vilariño e facer unha gravación da memoria oral cos usuarios do centro. Coñecido por ter sido director e coguionista de Para mariñeiros nós, traballa na actualidade na comedia Los amigos-La pinícula na que se poderán ver algunhas caras coñecidas da comarca, como Xtremix Ameijenda e O Parga.

-¿En que consiste ‘No mellor da vida’?

-É un programa no que basicamente cóntanse historias de persoas que unha vez que se xubilan comezan a facer todo aquilo que cando estaban traballando non podían. Temos historias incribles, como a de Matilde, pero tamén de pilotos de avioneta ou mergulladores. O lema do programa é que hoxe en día, con 65 anos, aínda es novo para facer todo aquilo que te propoñas.

-¿Que destacaría da historia de Matilde Vilariño?

-Matilde saíu no primeiro programa que fixemos e creo que foi o mellor de todos pola potencia da historia. Non quero desvelar demasiadas cousas, pero resulta que Matilde escribiu durante toda a súa vida, o que pasa é que, por vergonza ou porque eran outros tempos e non sabía o que lle dirían os seus país, cada vez que escribía algo tirábao ao lume, ata que o neto, Martín, se enterou e foi el o que a animou a que non queimara ningunha poesía máis.

-Un exemplo de que hai que valorar máis o propio.

-Si, precisamente por iso imos facer unha actividade da memoria coa xente de día entrevistándoos. Moitas veces os maiores pensan que non teñen nada que contar, pero é todo o contrario: hai tantas cousas que nos poden contar e das que podemos aprender. Moitas veces contan algo e din ‘pero isto non ten importancia’, e non é así; todo o que din é o recordo vivo de tempos pasados moi diferentes aos que vivimos hoxe en día,

-¿Como coñeceu a Matilde?

-Foi a través de Xosé María Varela. Eu chamárao porque sei que Cabana está cheo de talento e díxome: ‘Teño aquí a unha muller que seguro que che vai interesar’. Fomos a Dombate, coñecémola a ela e á súa familia, contounos a historia, quedamos abraiados e dixemos ‘por favor, necesitamos contar isto’. E ela encantada. Ademais, acolléronnos na súa casa como se fosemos da familia.

-¿Como foi a gravación?

-Era a primeira vez que gravabamos para ese programa e para nós tamén era novidade, así que tanto con Matilde como con Xosé, o outro protagonista, pasamos máis tempo que co resto. Fomos varios días, coñecémola, contounas a historia e despois fomos coas cámaras e cun guión, pero como resulta que Martín, o neto, tocaba o acordeón incorporámolo e como o rapaz tiña unha soltura impresionante decidimos que fose o fío condutor. Durante o resto dos programas xurdiron outras historias tamén moi boas, pero eu gardo esta con especial cariño.

-¿Satisfeito polo resultado?

-Si porque cando rematas de gravar e unha persoa che di que lle cambiaches a vida iso é o mellor premio. Desde a modestia teño que dicir que había moita xente á que lle cambiamos a vida porque reforzamos ese sentimento de dicir ‘eu podo facer cousas’, ‘aínda son novo e podo acadar as metas que quero’.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«¡Hai tantas cousas dos maiores das que podemos aprender!»