Mapas: Bergantiños, un de tradición

«(...) A miña peregrinación por estas terras foi a de quen busca o Grial dos folcloristas, dos amantes da música e do baile tradicional... Calquera amante ou devoto da tradición debera viaxar ata unha das bisbarras con maior número de catedrais, colexiatas e santuarios da pandeireta (...)»


Mapas.

Hainos topográficos, cartográficos, lingüísticos, orográficos e mesmo gastronómicos. Pero cando penso en Bergantiños, a primeira imaxe que me vén á cabeza é a dun mapa da tradición. E é que a miña peregrinación por esas terras foi a de quen busca o Grial dos folcloristas, dos amantes da música e do baile tradicional... Calquera amante ou devoto da tradición debera viaxar ata unha das bisbarras con maior número de catedrais, colexiatas e santuarios da pandeireta.

Unha das cousas que sempre me abraiaron foi pasar por Cambre, por Baldaio, Rus, Erbecedo ou Ardaña e soñar con cantos bailes aconteceron alí. Soñar con cantas bailadoras e bailadores que hoxe ocupan as nosas aldeas en silencio pero que, noutrora, se entregaron de xeito marabilloso a unha das artes máis bonitas e complicadas: facer un baile de pandeireta durante unha noite enteira sen repetir unha copla e, se cadra, sen repetir tampouco un punto.

As miñas gravacións leváronme a todos os concellos da bisbarra, a miña memoria gardou para sempre lugares como Codesido, As Pozacas, Mens, Mirón, Montemaior, Noicela, Nétoma, Oca, Sísamo ou Berdillo. Cal é a diferencia con outros sitios? Por que é tan especial?...

A resposta reside na excelencia, o gusto, a diversión xogando ao tempo co talento; foi aquí nun dos poucos lugares onde puiden ver bailar ou tocar a pandeireta con ese «xeito» tan especial como único e, en definitiva, tan diferente. Agora, cada vez que viaxo para tocar xa sexa a Oslo, Lima, Bos Aires, Londres, Nantes ou Alxer… é estraño que na lista de temas do concerto non haxa un maneo, unha muiñeira punteada ou un alalá de Malpica, Carballo ou A Laracha.

A miña primeira gravación na bisbarra data do 1991, van aló máis de 25 anos. Regresei ao mesmo lugar dúas décadas despois e tiven a sorte de atopar en Codesido-Oca e Coristanco algunhas das señoras que participaron naquela foliada nos abrentes dos 90. Por suposto, non houbo mellor forma de celebrar o reencontro que cantando e bailando. Por sorte a bisbarra está aínda inzada de agrupacións folclóricas que andan a recuperar todo ese patrimonio. Agardo publicar algún día o meu cancioneiro bergantiñán coas gravacións que fixen entre o ano 2010 e 2013, xa en formato dixital e sen o ruído nostálxico dos motores que movían os casetes. Ese día publicarei tamén o meu mapa...

Escoito un aturuxo ao lonxe, o baile está empezando.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Mapas: Bergantiños, un de tradición