Beleza


A humanidade, polo menos a que ten tempo para facelo, leva séculos debatendo sobre beleza. Tamén hai que ter paz para apreciar o bo, e o estómago cheo. Falar de beleza, por exemplo, diante as atroces calamidades que están pasando as ducias de miles de refuxiados que chegan a Europa, é como mínimo obsceno. Pero a vida dos que teñen ou tiveron máis sorte inclúen ese lucro hedonista ao que hai que darlle saída. Non hai que ir demasiado ao fondo. Ata non fai nada ignorábase a beleza do mar e as rúas principais dos pobos mariñeiros miraban cara dentro: era máis importante ter a casa abrigada que apreciar as olas. No interior, se había que facer unha corte cortábase a horta, daba igual que houbese maceiras vellas e espléndidas no sitio. Utilitarismo por riba de todo, sempre. A beleza era comer, sobrevivir. Creo que todos estamos de acordo en que hai prioridades.

Por iso valoro máis a aqueles que, neses anos de pobreza, de vida dura, tiñan a suficiente sensibilidade ou visión para ollar o que os demais non. Penso nos que xa apreciaban as fervenzas cando estaban tapadas polas silvas, como a de Rus. Ou os que impedían que construísen nela outro salto hidroeléctrico, como a de Entrecruces. Os que mantiñan as vellas árbores nos adros, como na igrexa de Bértoa, ou os que se resistían a erguer adefesios nos pobos de mar aínda que os cartos xa llo permitisen, como facía o veciño (vale para varias vilas da costa). Os que en Carballo aguantaron a presión do formigón nos 70 e 80, mantendo vivendas lustrosas e xardíns. Os que deixaron vivas as filas de plátanos cara Caión ou Golmar.

Sensibles e resistentes. Seríamos outros con máis así.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Beleza