«Unha hora de risoterapia non lle vén mal a ninguén»

A Primavera Teatral de Paiosaco baixa esta noite o pano coa representación da obra «Rosa de dous aromas»


Rosa de dous aromas, unha obra orixinal do autor mexicano Emilio Carballido que xa ten sido levada ao cine, é a peza coa que esta noite rematará unha nova edición da Primavera Teatral de Paiosaco (centro sociocultural, 21.00). A actriz, Isabel Blanco (Berna, Suíza, 1974), coñecida pola súa participación en programas e series de televisión, como A Repanocha ou Mareas vivas, e en películas como Un franco, 14 pesetas, comparte escenario con Sabela Hermida nesta adaptación dirixida por Lino Braxe e que, segundo conta, invita ao público a rir demostrándolle que as cousas non sempre son o que parecen.

-¿Que lle atraeu da personaxe para embarcarse no proxecto?

-O que máis me chamou desta personaxe foi a contradicións que se poden ver nela e que tamén ocorren na vida real; non sempre somos a etiqueta que nós tentamos vender ou a que nos colocan. Os actores e actrices temos a sorte de meternos na pel de moitas personaxes e resulta moi interesante facer ese traballo de investigación de como se é cara fóra e como se é cara dentro, e ver que no caso de moitas personaxes a correspondencia é mínima. A min o que mais me gustou da miña personaxe, Gabriela, é que é unha muller culta, moi estrita consigo mesma e o seu entorno, cunha vida impoluta... O que se di ser unha persoa de ben, e que contrasta diametralmente coa personaxe que interpreta a miña compañeira Sabela Hermida, que é unha perruqueira de barrio, unha rapaza con poucos estudios, bastante menos correcta, pero máis simpática e cercana que Gabriela, que é hierática e contida.

-Pero as cousas non son o que parecen.

-Non, afortunada ou desafortunadamente non todo é o que reloce. É moi gracioso descubrir como os personaxes se van transformando e nin a lista era tan lista nin a tonta era tan tonta, por dicilo dun xeito moi simple, porque a obra ten moito máis transfondo. Reflicte as condutas desta sociedade e cuestiona que é o correcto e que non o é nos comportamentos humanos e revela a hipocrisía que existe e a diferenza que hai entre como se vive de portas para fóra e de portas para dentro.

-¿Que lle proporciona o teatro que non lle dá a tele ou o cine?

-A marabilla dos escenarios, do teatro, é o retorno, a retroalimentación inmediata que podes percibir actuando. Esa vibración, esa conexión e comuñón co público non a podes ter na televisión a menos que fagas un programa en directo con público. Esa inmediatez que tanto gozas no teatro non a tes na tele nin no cine, pero os tres paus teñen o seu encanto e non cambiaría ningún. Se me preguntan que prefiro teño que dicir que cada un é diferente: o cine é o arte do detalle e podes enfrascar unha emoción e plasmala nun momento; a tele é o goce de saber que están varias cámaras seguíndote e iso dáche seguridade e comodidade, e o teatro esíxete unha bagaxe e moita enerxía pero dáche un gozo in crescendo que che alimenta moitísimo. Estou moi cómoda nestes tres ámbitos que son nos que estou traballando. Fáltame escribir e cantar, pero xa ando niso tamén porque son cousas que hai que ir desenvolvendo porque nunca sabes cando che van facer falta.

-¿Cando afronta un papel que xa foi interpretado por outras actrices interésase polo traballo delas?

-O traballo de documentación sempre é importante cando afrontas un proxecto, é algo básico, non obstante nunca me fixo no traballo doutra actriz facendo o mesmo papel. Gústame construír desde min mesma; nun primeiro momento dun xeito bastante intuitivo porque penso que cada persoa ten o seu propio copyright, o seu selo de identidade, e por iso moléstame bastante cando descubro andares, xestos ou ademáns en actores e actrices que me recordan a outros actores e actrices, pero sei que ás veces é imposible de evitar porque traballamos con mimetismos e podes acabar facéndoo de xeito involuntario. Eu trato de abordar os papeis desde quen son eu e que as miñas vivencias me sirvan para aportar uns matices ou outros.

-¿Por que ninguén debería perderse esta representación?

-Porque nunca nos rimos o suficiente e unha hora de risoterapia non lle vai mal a ninguén. Se foran ao seu médico de cabeceira eu penso que á gran maioría da xente lla prescribirían. É unha obra de moita risa, de moita empatía co público, que conta cousas recoñecibles tamén na súa vida diaria e que crea complicidade. É unha obra tanto para xente nova como para maiores; para todos, menos para nenos porque hai algunha palabriña que no soa moi ben, aínda que son moi poucas.

-¿Como ve unha filla da emigración o feito de que unha nova xeración de galegos teñan que deixar a súa terra?

-A emigración ten un lado boísimo e un hándicap enorme. A desgraza de que os meus pais se tivesen que separar tantos anos dos seus seres queridos para emigrar por un motivo tan doloroso como é a cuestión económica para eles foi un gran sacrificio, pero foi para min unha oportunidade sen igual. Por iso gustaríame que a emigración de hoxe en día fose voluntaria: que alguén se quere progresar, seguir formándose ou mellorar decida, xa non emigrar porque eu non lle chamaría así, senón cambiar de lugar o poida facer. Pero mentres Galicia, tan completa e tan rica, teña o pouso da dor da emigración vaille custar gozar da súa alegría natural.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags

«Unha hora de risoterapia non lle vén mal a ninguén»