En primeira persoa | Xa mo dicía a miña primeira compañeira de traballo: «Nena, o corpo aguanta máis do que pensamos» (...) Son Yéssica Nantón, regueifeira, artesá e vendedora nata
08 jun 2026 . Actualizado a las 00:55 h.Eu son Yéssica Nantón Remuiñán, regueifeira, artesá e vendedora nata. Nacín no verán do 93, ás portas do Día de Galiza, e sempre tiven a enorme sorte de acompañar a meus pais a todo canto sitio ían. Entre eses lugares, as regueifas e as feiras de artesanía eran sitios habituais, e así é que forman parte dos mellores recordos da miña infancia. Apenas tiña dez anos cando quedou para sempre en min, gravada a lume, a primeira vez que vin cantar a Guillermo da Rabadeira e a Fermín da Feiranova na Rabadeira e, grazas a eles, a admiración por esta arte. Máis tarde coñecería a Antonio e Suso de Xornes, José de Severo e a outras figuras ligadas a Borneiro, a miña terra paterna; entre elas meu bisavó, Plácido de Vidreiro, do cal descoñecía que fora regueifeiro. Parece que o xen da improvisación xa estaba na liñaxe familiar!
Foi arredor dos 22 anos cando comecei a dar os primeiros pasos como regueifeira, chea de inseguridades e coa síndrome da impostora facendo das súas, pero rodeada de xente que me animou de maneira incondicional. A comisión de festas de Borneiro no 2019, polas festas das Virtudes, deume a oportunidade de actuar, por primeira vez, nun palco importante, acompañada dun grande como Antonio de Xornes e nun lugar moi significativo para min, o campo do Briño. Alí sentín moi preto a meu avó, que seguro que desde aló arriba celebrou orgulloso ver a súa neta nun escenario.
Desde aquela chegaron máis regueifas, obradoiros nas escolas ensinando a vella regueifa de Bergantiños e actuacións moi especiais, como a última na Rabadeira. Unha noite de render unha pequena, pero sentida homenaxe, a Guillermo e a quen nos precedeu e abriu camiño para que a regueifa siga hoxe viva. Outro soño cumprido: regueifar na parroquia de Seavia, preto de Amboade, a terra de miña nai. E, unha vez máis, con Antonio de Xornes ao meu carón, unha persoa fundamental no meu camiño.
A inmensidade da palabra «nai»
No ámbito persoal, o día máis importante da miña vida foi o 5 de decembro de 2019, cando entendín a inmensidade da palabra «nai» coa chegada do meu fillo, Anxo Nantón Suárez. Si, o seu primeiro apelido é o meu, así o propuxo seu pai, para axudar a manter vivo un apelido pouco común e en homenaxe ao seu bisavó. E, casualidades da vida, as mesmas iniciais que seu avó, A.N.S. A maternidade, que tanto nos revolve a tantos niveis, tamén trouxo consigo unha nova etapa de reinvención. Tiña claro que quería ser eu quen criara o meu fillo, polo que decidín emprender para poder conciliar da mellor maneira posible —resumindo, aproveitando as noites para traballar—. E así naceu Anxouxeres (xogo de palabras con Anxo e axóuxere), desde abaixo, medrando pouco a pouco a base de moito traballo, sacrificio, horas sen durmir, sempre coa idea de innovar quitando máis ca piollos da cabeza, con ideas propias, e, por suposto, co galego por bandeira.
Pero a vida, que tanto me deu por un lado, tamén me puxo a proba, e de que maneira! Cun bebé de apenas un ano, nunha segunda ola de covid, seu pai sofre un accidente de coche que lle provoca unha lesión cervical grave que nos cambiou a vida por completo. Meses entre hospitais, operacións —nas cales eran altas as posibilidades de quedar prostrado nunha cama— e moito medo. Cando empezamos a ver a luz, un novo golpe afectoume a min directamente: unha vasculite coa que perdín visión e sensibilidade nun lado do corpo que me mantivo dous meses no hospital e da que aínda arrastro secuelas.
Desa época durísima non só aprendín a valorar o que tiña e a relativizar, senón tamén a seguir adiante cunha empresa que daba os seus primeiros pasos e un bebé que apenas camiñaba. Xa mo dicía a miña primeira compañeira de traballo —persoa fundamental para min, aínda hoxe—: «Nena, o corpo aguanta máis do que pensamos».
E aquí seguimos. Con Anxouxeres en expansión, coa miña tenda online (www.anxouxeres.com), coas redes sociais medrando, con puntos de venda que xa considero familia e coa ilusión intacta de seguir creando produtos na nosa lingua, personalizados, exclusivos e feitos con cariño. Este verán percorrerei Galicia coa miña fragoneta en mercados e feiras, porque creo que nunca debemos perder o trato humano, o ti a ti, e así poderei achegar os meus produtos a todos os recunchos do noso país.
Se algo quero transmitir con esta historia é que vos rodeedes sempre de xente coma carballos: persoas que dean sombra, osíxeno e forza. E que loitedes polos vosos soños, mesmo cando pareza imposible. Remato dando as grazas ás persoas máis importantes da miña vida. Mamá e Papá, grazas por estar sempre, por axudar sen pedir nada a cambio e por entenderme sempre cunha simple mirada. Damián, aínda que ás veces che queira retorcer o pescoso coma un ghalo, grazas por mirarme sempre coma se fose o maior tesouro do mundo (a vida nunca moito lle sorríu). Anxo, fas que este mundo sexa un lugar moito mellor.
Yéssica Nantón Remuiñán. As palabras de Yéssica definen ben a súa propioa biografía. Non queda máis que concretar a data de nacemento, o 21 de xullo do 1993, en Borneiro (Cabana), mais mudada a Carballo con catro anos. Dada ao humor, engade algún detalle: «Bauticeime en Borneiro, fixen a comuñón en Carballo, confirmeime en Seavia e casei no Briño». Bergantiñá!