La Voz de Galicia entrega hoxe en Coristanco, ás 12.00 horas, os premios deste certame literario: vai xa pola súa 22.ª edición
20 dic 2025 . Actualizado a las 05:00 h.A 22.º edición do certame literario Contos de Nadal pecharase hoxe en Coristanco coa entrega de premios. O acto está previsto para as 12.00 horas, na biblioteca municipal, e contará co acompañamento de K'Paparota, compañía de teatro co selo dunha larachesa, Patricia Cameán. Vera Martínez Figueroa, estudante do colexio Manuela Rial Mouzo de Cee, mereceu o primeiro posto co relato Un Nadal para lembrar, texto que pode ler a continuación, así como os restantes nove que obtiveron máis puntuación por parte do xurado. Contos de Nadal é un concurso promovido nestas datas por La Voz de Galicia e Radio Voz, co patrocinio de EDP Renewables.
Primeiro premio: Un Nadal para lembrar
Vera Martínez Figueroa | Colexio Manuela Rial Mouzo - Cee (4.º de primaria)
O Nadal chegaba á vila de Corcubión. As rúas enchíanse de luces, de música e de risas. Os nenos decoraban as súas casas, poñían árbores, estrelas e bonecos de neve nas ventás. Pero na casa de Henrique todo estaba en silencio. Dende que a súa nai marchara ao ceo, sentía un baleiro no peito que nin as luces nin os agasallos podían encher.
O neno non quería saír da casa, non quería xogar cos seus amigos e moito menos celebrar o Nadal. Só quería volver ver a súa nai, e iso sabía que era imposible.
O seu pai facía de todo por animalo, pero non o conseguía. Cada noite, Henrique miraba as estrelas e faláballes, porque así sentíase máis preto da súa nai. Ás veces, o vento respondíalle cun murmurio que semellaba unha aperta. Pasaron os días e chegou a Noiteboa. Antes de cear, Henrique subiu ao seu cuarto e mirou pola fiestra. Chovía e a lúa chea brillaba sobre a ría. No fondo, o neno desexaba que algo bonito pasase, algo que lle fixese sentir que a súa nai seguía cerca del.
Ao día seguinte, cando se ergueu, viu algo estraño ao pé da árbore. Unha pequena caixa que se movía e facía un leve ruído. O neno abriu a caixa con coidado e, de dentro, asomou un canciño marrón cun lazo vermello no pescozo. O pai sorría:
—Atopeino onte na protectora e pensei que podería traer un pouco de alegría á casa.
—Chamareino Lume, dixo Henrique.
Era o nome que a súa nai sempre dicía que lle gustaría poñerlle a un can. Dende aquel día fixéronse inseparables. O rapaz ía a todas partes con el, e volveu disfrutar da vida e dos seus amigos. Cada vez que Henrique se sentía triste, Lume achegábase e poñíalle a cabeza no colo, como se soubese exactamente o que precisaba.
O pai dicíalle que o can era unha mensaxe que a súa nai mandaba dende o ceo para que sempre a recordara. No fondo, Henrique tamén o cría así.
Dende aquel Nadal aprendeu que, aínda que as persoas que queremos poden marchar, o seu amor quedará con nós dun xeito ou doutro. Ás veces en forma de lembranza... e outras, en forma dun pequeno can que che fai sorrir cada día.
Segundo premio: O Nadal máxico de Alma e Manfred
Alma Bugallo Sánchez Colexio Manuela Rial Mouzo - Cee (4.º de primaria)
Era decembro en Corcubión, e as luces do Nadal facían brillar as rúas como se estivesen cubertas de estrelas.
Alma, unha nena de nove anos, estaba moi emocionada: a súa nai díxolle que pasarían a Noiteboa en Camelle, coa súa avoa Melania. Cando chegaron, Alma notou o arrecendo do mar e das lareiras mesturado no aire frío. A avoa agardábaas cun prato quente de caldo e un sorriso.
Mentres cearon, Melania contoulle unha historia que sempre lle gustaba repetir: a historia de Man, o alemán que chegara a Camelle moitos anos atrás. Dicían que viñera buscando paz, explicou Melania. Vivía xunto ao mar, entre pedras e area. Facía esculturas con cunchas, troncos e tesouros que o mar lle traía. Todos o coñeciamos como o home do mar.
Aquela noite, Alma non puido durmir. As palabras da avoa soaban na súa cabeza. Así que decidiu saír un intre ao porto acompañada por ela.
A lúa brillaba tanto que o mar parecía prata líquida. De súpeto, viu algo ao lonxe: unha pequena luz entre as pedras onde Man fixera o seu xardín. Achegouse con coidado e atopou unha cuncha dourada e, ao seu carón, unha pedra pintada cun corazón azul.
Cando a colleu, sentiu unha calor suave nas mans, coma se alguén lle dese as grazas. Ao día seguinte, contoullo á avoa, que sorriu e lle dixo: «Man sempre dicía que o mar fala con quen sabe escoitar».
Desde aquel Nadal, cada vez que Alma vai a Camelle, deixa unha pedra pintada diante do mar. Así lembra ao home que converteu a soidade en arte e fixo que o mar de Camelle tivese un recuncho cheo de maxia e bondade.
Terceiro premio: O desexo de Uxía
Olivia Álvarez Domínguez Colexio Labarta Pose- Baio (4.º de primaria)
Chámome Uxía, teño 9 anos e vivo nun pequeno pobo chamado Vilanova. Esta historia comezara a redor do 2021, cando eu tiña catro ou cinco anos. Era o meu primeiro día de colexio e estaba nerviosa por se non facía amigos. Pero entón unha nena loura e de ollos azuis estaba sentada soa no patio. Non sabía falar galego, pero eu achegueime a ela e comezamos a xogar. Chamábase Lisa.
Volvémonos inseparables. Lisa era de Ucraína e viñera coa súa familia escapando da guerra. Sempre estabamos xuntas, ela ata aprendeu galego. Uns dous anos despois, a súa nai decidiu volver a Ucraína con Lisa e a súa familia, debido a que seu pai seguía alí e pensaba que xa ía acabar a guerra. Equivocábase. Non a volvín ver.
Agora ela está en Ucraína. Miña nai díxome que Lisa estaba nun campo de refuxiados. Antes de marchar, a nena dixérame que volvería cando a guerra rematarse. Que seguro que sería moi pronto. Pero diso xa pasaron tres anos. Díxenme a min mesma:
—Uxía, tes que facer algo!
E pedinlle axuda a Papá Noel. Escribinlle a miña carta: Ola, Papá Noel. Este ano só che vou pedir unha cousa, o meu maior desexo. Por favor, fai que remate a guerra. Así eu poderei volver ver a miña amiga Lisa e todo volverá ser coma ao principio.
Non cría que Papa Noel puidese facer iso, aínda que cría nel. Parar unha guerra era case imposible!
A noite antes de Nadal eu non podía durmir da emoción. Quería saber se o meu desexo se cumpriría.
Ao día seguinte, cando espertei, fun mirar debaixo da árbore e... Non había nada! Quedei paralizada. Nese mesmo instante, meu pai acendeu a tele para ver as noticias, e de súpeto berrou:
—Uxía, ven ver o que pon aquí!
Fun correndo, e cando lin o que dicía, púxenme a chorar de emoción. A guerra de Ucraína acabara!
Dous meses despois, un martes normal e corrente, un día coma calquera outro, cheguei ao colexio. Ao entrar á miña clase vin a Lisa, de pé, esperándome xunto á miña profe. Púxenme a dar saltos de alegría!
Cuarto premio: Un agasallo especial
NARA JIMÉNEZ PEDREIRA | CEIP DE CAIÓN (3.º DE PRIMARIA)
No día de Nadal, Noa e Martina levantáronse correndo porque querían abrir os seus agasallos. Noa pedira un libro, unha boneca e unha consola. Martina, dous cómics e un xogo de mesa. Ao chegar ao salón, o único que había era unha caixa pequena cun único agasallo: un reloxo de pulso.
As nenas puxéronse tristes. A nai puxo o reloxo e o pai intentou animalas facendo chocolate quente, algo que facía moito que non disfrutaban xuntos, xa que o pai non paraba de viaxar.
Como as nenas seguían tristes, a nai decidiu que ían patinar. Foron ao trasteiro polos patíns, que aínda lles servían. Xogaron, caeron, riron e pasárono xenial.
A nai pensou que xa debía de ser moi tarde, pero ao mirar o reloxo... só pasara unha hora!
Decidiron entón ir pasear pola cidade, facer fotos cos adornos de Nadal. Como aínda era de día, volveron á casa dando un paseo. De súpeto, á nai caeulle o reloxo e rompeu. Ao momento, fíxose de noite. Era tardísimo!
A familia entendeu que o agasallo que lles fixera Papá Noel con ese reloxo máxico era o mellor agasallo de todos: tempo en familia!
E aínda que o reloxo rompera... seguiron pasando tempo en familia.
Quinto premio: A pequena Noiteboa do cuarto 312
Suhaila Saucedo Abanto | Colexio Alcalde Xosé Pichel- Coristanco (4.º)
No Hospital San Aurelio había moitos cuartos iluminados, pero un deles, o 312, parecía especialmente tranquilo. Alí estaba Manuel, un señor maior que este ano pasaba a Noiteboa no hospital. Non tiña visitas, nin familiares preto e tampouco tiña comida especial para a cea. Só unha bandexa baleira e unha manta moi suave. Miraba pola ventá como as luces da cidade brillaban e pensaba: «Este ano tampouco teño con quen cear...» De repente, alguén chamou á porta.
—Toc, toc! ¿Podo pasar? —preguntou Ana, a enfermeira que sempre sorría. Traía unha bandexa tapada e os ollos brillantes de ilusión.
—Hoxe é Noiteboa —dixo ela—, e na miña casa sobraron moitas cousas ricas. Queres compartir un pouquiño comigo?
Manuel sorprendeuse moitísimo. Ana destapou a bandexa: arroz quentiño, un pedaciño de polo asado, pan acabado de facer e un anaquiño de doce. O cuarto empezou a cheirar tan ben que parecía que a alegría entraba pola porta.
—Non quería que esta noite estiveses só —dixo Ana—. A Noiteboa tamén é isto: compartir. Sentou xunto a el e faláronse de cousas bonitas: das estrelas, das luces, da cidade, dos soños que tiñan para cando Manuel se puxese mellor.
Manuel deu un bocado e sentiu caloriña no corazón.
—Grazas, Ana —sorriu—. Pensaba que esta Noiteboa sería triste, pero contigo é especial.
Ana colleulle a man:
—Ninguén debería pasar esta noite sen compañía. Aquí tes a miña.
E así, no pequeno cuarto 312, sen grandes regalos nin moitas luces, naceu unha Noiteboa chea de cariño. E Manuel descubriu que ás veces, a mellor maxia do Nadal chega cando alguén decide compartir o pouco ou moito que ten.
Sexto premio: A praia, un lugar máxico para Yeya
Sabela Lucero Senín | CEIP de Caión (4.º primaria)
Érase unha vez unha nena chamada Yeya. Vivía nun lugar coñecido co nome de Baldaio. A Yeya encantáballe debuxar, facer vestidos, ordenar, as bonecas... Pero o que máis lle gustaba eran os animais e os seres máxicos.
Yeya vivía nunha pequena casa ao lado do mar. Era inverno e estaba preocupada polos exames, pero, con todo, iso non era o máis preocupante. O máis preocupante era a praia. Si, a praia. A Yeya encantáballe pasar o tempo nela, pero a nova construción impedía que chegase a suficiente cantidade de auga ata a lagoa, o que provocaba que os peixes quedasen sen osíxeno.
Yeya protestou en distintas ocasións e quixo convencer á xente para que quitaran a area que impedía que chegase a auga á lagoa, mais non conseguiu nada.
Un día foi correndo a casa e escribiu en letras grandes, nun folio: Papá Noel, preciso o meu agasallo. Quero que quites a area da praia!
Logo, foi correndo ao buzón de Papá Noel e deixou a súa carta aí. Achegouse á praia e falou cos animais:
—Tranquilos, este desastre vai rematar.
O día de Nadal, Yeya baixou de primeira ao salón e atopou unha carta. Vai á praia, dicía. Yeya foi correndo e... estaba aberto! Por fin corría a auga ata a lagoa!
Foi o mellor Nadal para Yeya... e tamén para os peixes!
Sétimo premio: Un Nadal sen teléfono
Sofía Martínez Rey | CEIP de Caión (3.º primaria)
Un Nadal, dous elfos chamados Juanito e Dorito roubaron todos os teléfonos do mundo. Todas as persoas buscaban os seus teléfonos. Estaban nerviosos e berraban:
—Que vou facer eu agora sen teléfono?
Inesperadamente, non se podía mercar en liña, e daquela as tendas do pobo estaban cheas de veciños comprando. Os adolescentes xogaban cos nenos no parque, corrían, saltaban e rían. Todo o mundo se saudaba e falaba. As rúas estaban bonitas e os nenos e nenas cantaban panxoliñas.
Sen darse conta, chegou o día dos agasallos de Nadal. Debaixo das árbores había agasallos para todos. Ao ir abríndoos, decatáronse de que eran os seus propios móbiles, pero xa nos lles facía ilusión. Agora querían peluches, crebacabezas, libros, bufandas... mais non había nada diso.
As persoas estaban tristes e anoxadas con Papá Noel porque non lles trouxo nada das súas cartas. Juanito e Dorito estaban ledos. Todo o mundo empezou a manifestar que non querían teléfonos.
Oitavo premio: O mellor agasallo de Nadal
Eduardo Varela Collazo | Xosé Pichel- Coristanco (4.º)
Nunha pequena aldea de Coristanco chamada Oca residía un neno chamado Eloy. Vivía coa súa nai, Lúa, xa que Xoán, o seu pai, andaba embarcado no Gran Sol. Eloy era un neno moi feliz, gustáballe moito ir á escola, xogar ó fútbol, ir á praia polo verán e axudar nas tarefas da casa. Pero un día, o neno comezou a atoparse mal, doíalle moito a gorxa.
A súa nai, moi preocupada, decidiu levalo a urxencias, onde, despois de realizarlle diferentes probas, o doutor tivo que darlle unha moi mala nova: Eloy tiña cancro.
Aló pasou, xunto coa súa inseparable mamá, meses moi duros, aínda que sempre co seu mellor sorriso, xa que tiña os mellores doutores, uns grandes mestres para ensinarlle as materias da escola, e uns grandes amigos!
Un 10 de novembro, o equipo médico decidiu operalo. A intervención fora un éxito, aínda que tiñan que agardar os resultados finais. Eloy escribiulle unha carta a Papá Noel, pedíndolle de agasallo a súa recuperación. Xa o 26 de decembro na consulta, o doutor preguntoulle que lle pedira a Papá Noel e se lle trouxera todo o que pediu. E Eloy contoullo.
A parte daquela pelota para xogar ó fútbol, o mellor veu cando o doutor, cun gran sorriso, lle dixo ó neno que Papá Noel lle deixara alí o agasallo que pedira: dábao de alta, estaba recuperado de todo!
Cando Eloy chegou á casa, o primeiro que fixo foi ir correndo contarlle ós seus amigos que a maxia se cumprira: era un neno san!
Este relato vai dedicado a todas as persoas que, por desgraza, están a padecer esta enfermidade, en especial, á miña madriña. Sorte.
Noveno premio: As cantigas da avoa Maruxa
Lola Iglesias Miguéns | Colexio Manuela Rial Mouzo - Cee (4.º de primaria)
Era Noiteboa e o vento do nordeste sopraba forte polos montes de Lourido. As luces da aldea tremían, e as arbores movíanse coma se bailasen co vento. Na casa pequena do fondo do camiño vivía Manuel coa súa avoa Maruxa, desde que os seus pais marcharan traballar lonxe. O lume da lareira ardía, e todo cheiraba a castañas e madeira queimada. Pero Manuel, a pesar do cariño da súa avoa, sentíase moi só. Aquela noite de Nadal, o rapaz púxose a mirar pola ventá e viu que unha das estrelas brillaba con máis forza que as demais. Manuel preguntoulle a súa avoa:
—Por que teño a sensación de que ninguén me quere?
—Non digas iso, hai moita xente que te quere aínda que estea lonxe.
Manuel suspirou. A avoa Maruxa sorriu e sentou con el na beira da cama:
—Cando a tristura e a soidade nos pesan, hai que enchelas de música. Queres que che cante unha canción do Nadal que me cantaban cando era pequena?
E a avoa con voz moi suave, comezou:
Durme, meniño, durme xa, a estrela do ceo vixiará. Se a soidade che fai chorar, pensa que a túa avoa vaiche arroupar...
Manuel sorriu, e o cuarto pareceu encherse de luz. O lume da lareira proxectaba sombras que semellaban anxos xogando polas paredes.
—Avoa, cres que a estrela me pode falar.?
—Claro que si, respondeu Maruxa. As estrelas falan aos que saben escoitar. Cada noite cóntanche que nunca estás só, porque o amor é máis forte que a distancia.
A avoa seguiu cantando e Manuel pechou os ollos. Soñou cun ceo cheo de estrelas que lle sorrían. No medio delas estaba a máis grande, que lle dicía en baixiño:
—Manuel, non te sintas só, sempre haberá alguén que pense en ti.
Ao día seguinte cando espertou, o sol entraba pola ventá e Manuel correu a abrazar á súa avoa.
—Avoa, onte soñei coa miña estrela e díxome que non estou só.
—E ti críchela?
—Si, porque era a túa voz a que cantaba nela.
—Entón xa sabes o segredo do Nadal: cando queres a alguén de verdade, nin a distancia nin o silencio poden borrar o seu canto.
E así, cada noite, cando o vento sopraba, Manuel escoitaba o doce cantar da avoa Maruxa, e sabía que, mentres aquela voz existise, el nunca estaría só.
Décimo premio: A historia que Mon gardou
Biel Lestón Canosa | colexio Manuela Rial -Cee (4.º primaria)
Era unha tarde de Nadal, eu era ben pequerrecho e co día de choiva que había no noso pobo, non sabiamos que facer miña nai e mais eu para entreternos.
Decidiu levarme á biblioteca que temos moi preto da casa. Ao chegar saudou a Mon, o bibliotecario. Contoume miña nai que cando ela era pequena xa estaba alí moi atento para explicarlle todo canto dubidara e axudala no que lle fose posible.
Tamén lles botaba algún «Shhhhhhh» de vez en cando, cando falaban de máis. E contáballes, por exemplo, historias da súa vida, como que era fillo da avoa Cachu: así lle chamabamos á veciña da miña bisavoa, á que lle teño un cariño especial.
Entramos na sala infantil e miña nai retoume a atopar un conto para ler nas vacacións. Dei moitas voltas, xa que había moitos libros onde elixir... pero, de súpeto, un destello chamou a atención dos meus ollos. Era un conto cunha portada brillante coas cores de Nadal! Ao abrilo, levei a sorpresa de que as follas estaban en branco. Pregunteille a Mon e díxome que, se quería, fose escribindo as súas páxinas, que ninguén antes quixera. Como era moi pequeno non quixen, pensei que non sabería escribir.
Hai uns días acordeime dese libro, fun á biblioteca eu só ao saír da escola... e leveime unha sorpresa non moi agradable, xa non estaba Mon e a rapaza nova non sabía de que libro lle falaba. Púxenme a buscalo e alí estaba, escondido. Decidín comezar a escribilo e deixar páxinas en branco para que os pequenos que veñan poidan recibir tamén a súa maxia. Nel contei esta historia para que sempre quede no recordo dos que veñen detrás.