Carta a Pazos de Merexo

Xosé M. Varela O CONFÍN DOS VERDES CASTROS

CARBALLO

Ana Garcia

13 may 2022 . Actualizado a las 13:43 h.

Benquerido Manuel:

Xa van aló máis de tres anos que non botamos unha parolada. Que che parece se aproveitamos a festiña que o Pepe Formoso armou no Bela Fisterra para prender de novo no fío da conversa?

Fago memoria da primeira vez que nos coñecemos na terra de meu bisavó, en Buño. Lembras cando lle poñías o broche de ouro á festa das cazolas co teu flamante e novo acordeón comprado en Valença do Minho? Un Mengascini con sabor a vira! Década dos noventa do século pasado. Camiño dos trinta anos. Xa choveu! Entre tanta pandeireta, grupo de gaitas e charanga chegabas ti co alento do acordeón merexán para darlle unha volta definitiva á festa. E dende aquela formas parte do fardel de amigos imprescindibles.

Andando o tempo encontrámonos nos palcos. Mesmo chegamos a formar un fugaz dúo tradicional. Ti co diatónico. Eu co tamboril. Boh! Non quería, pero xa estou falando de máis de min. O que desexo hoxe é falar de ti e das túas admirables cancións.